20 października – Św. Jana Kantego

472 658 admiin

Dziś, 20 października – wspomnienie  Św. Jana Kantego – patrona naszego Kościoła. Odpust. Relikwie są przechowywane w świątyni i wystawiane co rok z okazji odpustu Świętego Jana z Kęt.

Do licznych Świętych, jakich wydala wszechnica w Krakowie, zaliczamy także Św. Jana Kantego. Urodził się 1397r w Kętach, stąd jego przydomek. Od młodości spokojnym był, rozważnym i pobożnym. Czuwał nad swymi słowy i nie ścierpiał, aby w jego obecności koledzy mówili coś nieskromnego. — Oddany na nauki do Krakowa, pilnością i bystrością umysłu przewyższał drugich. W r. 1417 został mistrzem Akademii, wkrótce doktorem Teologii i kapłanem. — Jako profesor wszechnicy ucząc drugich, starał się czynami spełniać to, czego nauczał, pomny słów Św. Cbryzostoma, ze „nauczyciel który nie czyni tego, czego uczy, bluźni Bogu“. Był też wzorem dla uczniów w każdej cnocie. Chcąc ciało lepiej podbić pod panowanie ducha, umartwiał się postami i włosiennicą Gdy puścił się na pielgrzymkę do Jerozolimy i Rzymu rozmyślnie koni nie używał, aby idąc pieszo więcej się umartwił i większą miał zasługę. Gdy go się, pytano, dlaczego się tak utrudza? — „to mój czyściec, w którym grzechy moje obmywam“- odpowiadał. Trafiło się, że w drodze opadli go rozbójnicy, i kazali sobie oddać wszystkie pieniądze. Dał im co miał w kieszeni i poszedł dalej. Wtem przypomniał sobie, że w płaszczu pielgrzymim zaszytych miał kilka dukatów. Wraca się do rozbójników i powiada, że nie chce skłamać, gdyż nie wszystkie oddal im pieniądze. Rozbójnicy widząc taką cnotę prawdomówności, to co mu zrabowali oddali, żałowali i życie swe poprawili. — Ofiarowano mu bogatą. plebanię w Olkuszu, ale prędko za nią podziękował, mówiąc, że smaczniejszy biedny chleb profesorski i więcej ma czasu do doskonalenia się. Majątku żadnego nie pragnął, a to, co miał jako profesor, rozdawał ubogim. Ujrzawszy biedaka bosego swoje mu buty dawał, a nogi bose płaszczem zakrywał, do domu wracając. Suknie jedną, zimą i latem nosił, nie dla ciepła, ale dla pokrycia nagości. — Łóżka nie miał, sypiał zaś na ziemi podścieliwszy sobie skórę niedźwiedzia. W nocy modlił się i rozmyślał, na sen przeznaczając zaledwie kilka godzin. — Jadał nie wiele, — aby utrzymać życie tylko. Mięsa od wyświęcenia do ust nie wziął. — Małe grzechy powszednie tak bardzo opłakiwał, jak gdyby były ciężkimi. Żywot pełen zasług zakończył we wilię Bożego Narodzenia 1473 r. W r. 1767 policzonym został w poczet Świętych. Ciało jego spoczywa na ołtarzu w kościele Św. Anny. Celki w których mieszkał zachowane są, w Bibliotece akademickiej naprzeciw Kościoła.

Punkty do rozmyślania.

Św. Jan Kanty zwykł był mawiać: „Przysługami zyskujesz sobie przyjaciół, gdy zaś prawdę powiesz ludziom, wzbudzisz ku sobie nienawiść”.

Gdy słyszał uszczypliwe o drugich rozmowy, zwykł był mawiać: — „Strzeż się bliźniego zafrasować, bo niesmaczno go przepraszać“— albo „sławy nie ruszaj bliźniego, bo odwoływać jest coś ciężkiego? Słowa te wypisał na ścianie celi.

Modlitwa św. Jana Kantego.

Najwyższy Boże, Ojcze, źródło wiecznej sprawiedliwości, prowadź mię przez nieobjęte miłosierdzie Twoje, przez zasługi i mękę najmilszego Syna Twego, do Siebie, lubom dla grzechów moich niegodny, abym Cię w królestwie Twoim wychwalał na wieki. Amen

 

ŻYWOT Św. JANA KANTEGO WYZNAWCY

 

 

 

 

Facebook