Daily Archives :

czwartek, 20 sierpnia, 2020

20 sierpnia 1914 umiera Święty Pius X.

681 837 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

20 sierpnia 1914 umiera Święty Pius X.
Święty Piusie X, módl się za nami.
Sancte Pie X, ora pro nobis.
Святой Пий X, молись о нас.
San Pío X, ruega por nosotros.
San Pio X, prega per noi.

Nad mogiłą Piusa X.

Mówiono, że w czasach obecnych zawieruch wojennych może odezwie się z wyżyn Stolicy Apostolskiej słowo Namiestnika Chrystusowego, nawołujące uzbrojone i w stal zakute narody do pokoju. Spodziewano się, że jeżeli kto, to Ojciec św. Pius X będzie mógł wypowiedzieć to czarodziejskie słowo, które ukoi wrzenie wojenne. Czekano. Jeszcze Widocznie nie była przyszła godzina, w której miały się otworzyć usta Papieża do wypowiedzenia takiego słowa.
Tymczasem — te usta zamilkły, zamilkły — na wieki!
Prawie niespodziewanie rozległa się w nocy ze środy na czwartek po całym świecie smutna, żałobna wieść: Papież Pius X nie żyje !
Były wprawdzie wiadomości, donoszące o zasłabnięciu Ojca św. W podeszłym wieku — a Ojciec święty liczył 79 lat — każde zasłabnięcie grozi niebezpieczeństwem życia. Ale uwagę świata tak pochłaniały wypadki wojenne, że nikt sprawy sobie nie zdawał, iż tak blisko może być śmierć Papieża.
A jednak smutna rzeczywistość pouczyła nas inaczej.
Dzisiaj, stojąc nad mogiłą Ojca chrześcijaństwa, już tylko w rzewności rozpamiętywać możemy, jakie było jego życie, czym było jego działanie dla Kościoła.
Wstąpił na tron papieski po Leonie XIII, po filozofie i człowieku genialnych pomysłów, z którego encyklikami mądrymi liczył się cały świat naukowy, on, skromny proboszcz wiejski, późniejszy biskup Mantui zajęty tylko sprawami swojej diecezji, następnie patriarcha wenecki, nie opuszczający prawie swojej stolicy, a obcy sprawom szerokiego świata.
Takim też pozostał na Piotrowym tronie. Działalność jego była skupiona ku wewnętrznym sprawom Kościoła. O podniesienie życia kościelnego chodziło mu na pierwszym miejscu. Dla tego wydaje rozporządzenia o śpiewie kościelnym, ogłasza dekret o częstej Komunii świętej, dopuszczać każę dzieci jak najwcześniej do Stołu Pańskiego, reformuje, zwłaszcza we Włoszech, seminaria duchowne, — aby >odnowić wszystko w Chrystusie <.
Dbając o czystość wiary, wojuje skutecznie z modernistami, heretykami dwudziestego wieku, nawołując równocześnie do uprawiania prawdziwej nauki i filozofii według św. Tomasza z Akwinu.
W polityce zagranicznej był Pius X. stanowczy i w kompromisy się nie wdawał. Gdy widział złą wolę u Francji i Portugalii w stosunku ich do Kościoła, zrywa z niemi całkowicie, piętnując otwarcie robotę wrogów religii w tych krajach, zawojowanych przez wolnomularstwo.
To też cały świat chrześcijański odnosił się z miłością do swojego Duchownego Przodownika.
Przyciągał on ku sobie serca i tern, że z chaty wyszedłszy wieśniaczej doszedł do najwyższej w świecie godności. Kiedy po mężu ze starożytnej rodziny Peccich zasiadł na papieskim tronie człowiek o nieznanym nazwisku Sarto, wtedy ludzkość ujrzała w tym zrządzenie Opatrzności, iż w czasach, w których bije się pokłony złotu i sile i wielkościom światowym, Duch św. powołał na Rządcę Kościoła kapłana, który poznał na sobie od lat dziecięcych walkę życia. Nigdy on też niskiego swojego pochodzenia się nie wstydził, krewnych swoich nie wynosił na wysokie stanowiska, sądząc, że tam będą najszczęśliwszymi, gdzie ich sam Bóg postawił. Dziwny to zbieg okoliczności, że kolebka jego w tej samej stała diecezji, z której pochodził inny wielki papież, Benedykt XI, także dziecię chłopskiej chaty, ten, który to nie poznał matki, gdy mu ją przyprowadzono w stroju rzymskiej damy, lecz chciał ją widzieć w tej samej prostej, wiejskiej sukni, w jakiej ją widywał od dziecka.
W pamięci wdzięcznego świata katolickiego po-zostanie postać Ojca św. Piusa X. opromieniona światłem wielkiej dobroci i słodyczy, która głębokie wrażenie robiła na każdym, który miał szczęście zbliżyć się do niego. Ale będzie on jaśniał także v szeregu papieży — nie jako zdobywca i wojownik, nie jako przebiegły dyplomata, lecz jako prosty szczery sługa Boży, pragnący jedynie szerzyć królestwo Boże na ziemi, i jako najlepszy Pasterz owczarni Chrystusowej, którą tutaj po zdrowych wodził pastwiskach, równie wielki, jak najwięksi wśród jego poprzedników!
Niechaj go Pan Bóg przyjmie do Swojej chwały — a tam niechaj będzie nadal przyczyńcą i pośrednikiem za ludem swoim!
A tymczasem błagajmy Boga o jak najgodniejszego następcę Piusa. Kościół nie opiera wprawdzie swojego bytu na przymiotach i doskonałościach, mądrości i pobożności papieża. Jemu słowo Jezusowe upewnia trwały byt aż do skończenia czasów. Jednakże znaczenie i wpływ Kościoła na ludzi zależy znacznej mierze od wartości człowieka, którego Bóg powołuje do godności Chrystusowego Namiestnika. To niechaj nam tedy będzie pobudką, aby modlitwą za zmarłego naszego Ojca łączyła się modlitwa o nowego Pasterza według serca Bożego.

Przewodnik Katolicki, Nr 35, Pismo dla Rodzin, Bractw I stowarzyszeń katolickich. 30 sierpnia 1914 roku

ajax-loader

Facebook