Daily Archives :

niedziela, 23 sierpnia, 2020

Bunt intelektu przeciwko Bogu

828 642 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

Kard. H. E. Manning, Arcybiskup Westminsteru

The four great evils of the day, Londyn 1871

WYKŁAD I.

Bunt intelektu przeciwko Bogu.

Wszelako Syn Człowieczy gdy przyjdzie, czyż znajdzie wiarę na ziemi? z Ewangelii św. Łukasza XVIII. 8

Poprzez to pytanie nasz Boski Pan chce, abyśmy zrozumieli, że kiedy przyjdzie, znajdzie wielu nie wierzących, wielu upadłych z wiary. Zapowiada, że będą odstępstwa; a jeśli odstępstwa, dlatego On nadal znajdzie prawdę; ale znajdzie też tych, którzy odpadli. I właśnie to wyraźnie prorokował Duch Święty, mówiąc przez Apostoła, Św. Pawła: „A Duch jawnie powiada, że w czasach ostatecznych odstąpią niektórzy od wiary, przystając do duchów błędu i do nauk czartowskich.”. (1 Tym. IV 1). I ponownie, Św. Jan mówi: „Syneczkowie, ostateczna godzina jest: a jak słyszeliście, że antychryst idzie, i teraz wielu antychrystów nastało: stąd wiemy, że jest ostatnia godzina.” (1 Jan II 18). Zatem znaczenie tych słów naszego Pana jest takie- nie znaczy to, że kiedy przyjdzie, nie znajdzie Kościoła, który założył w całej pełni jego mocy i wiary, którą objawił w całej pełni jego doktryny. „Nie może się ukryć miasto położone na górze”. Święty Kościół katolicki jest „światłością świata” i tak będzie do końca. Nigdy nie może być oddzielony od swojej Boskiej Głowy w niebie.
Duch Prawdy, który przyszedł w dniu Pięćdziesiątnicy, zgodnie z obietnicą naszego Boskiego Pana, pozostanie z nim na wieki: dlatego też, kiedy Syn Boży przyjdzie na koniec świata, będzie tam Jego Kościół, jak na początku, w skali jego Boskiego autorytetu, w pełni jego Boskiej wiary i niezmienności jego nauczania. Znajdzie wtedy światło jaśniejące na próżno pośród wielu, którzy dobrowolnie będą ślepi; nauczyciel pośród tłumów, z których wielu będzie dobrowolnie głuchych; będą mieli oczy, a nie będą widzieć; i uszy, a nie usłyszą; i serca, które nie rozumieją. Jak było przy Jego pierwszym przyjściu, tak będzie przy Jego drugim przyjściu. Takie jest zatem jasne znaczenie słów naszego Pana.
A teraz, zanim przejdę do tego tematu, chciałbym powiedzieć słowo o przesądzie, który, co dziwne, przenika tych, którzy chcą wierzyć, ale niewiele więcej. Albowiem w swoim niedowierzaniu umysł ludzki może popaść w największą ze wszystkich łatwowierności; a jednym z łatwowiernych przesądów tych dni jest to: że wiara i rozum są sprzeczne; że ludzki rozum, poddając się wierze, staje się karłowaty; że wiara koliduje z prawami rozumu; że jest pogwałceniem jego prerogatyw i pomniejszeniem jego doskonałości. Teraz nazywam to czystym przesądem; a ci, którzy szczycą się tym, że są ludźmi oświecenia i wysokiego intelektu, lub, jak ostatnio słyszeliśmy, w języku współczesnego gnostycyzmu, „ludźmi kultury”, są w końcu zarówno łatwowierni, jak i przesądni.

Bóg, który jest doskonałą i nieskończoną inteligencją – to jest nieskończonym i doskonałym rozumem – stworzył człowieka na Swoje podobieństwo i dał mu rozsądną inteligencję, taką jak Swojej własnej. Tak jak twarz w lustrze odpowiada twarzy patrzącego, tak inteligencja człowieka odpowiada inteligencji Boga. To jest Jego własne podobieństwo.

Czym więc jest Objawienie wiary, jeśli nie oświecenie Boskiego rozumu wylewane na rozum ludzki? Objawienie wiary nie jest odkryciem, którego rozum ludzki dokonał dla siebie przez indukcję, dedukcję, analizę, syntezę, proces logiczny lub chemię eksperymentalną. Objawienie Wiary jest odkryciem samego siebie przez Boski Rozum, odsłonięciem Boskiej Inteligencji i wypływającym z niej oświeceniem rzuconym na inteligencję człowieka; a jeśli tak, to zapytałbym, jak może istnieć zmienność lub niezgoda? W jaki sposób oświecenie Wiary może pomniejszyć rangę ludzkiego rozumu? Jak można ingerować w jego prawa? Jak można naruszyć jej prerogatywy? Czyż prawda nie jest odwrotnością tego wszystkiego? Czy nie jest to fakt, że ludzki rozum zostaje udoskonalony i wyniesiony ponad siebie przez oświecenie Wiary?

W historii ludzkości były trzy okresy rozwoju ludzkiego rozumu. Pierwszy okres był, kiedy rozum ludzki wędrował samotnie, bez objawienia, jak to widzimy w świecie pogańskim, a zwłaszcza wśród dwóch najbardziej uprawianych ras pogańskiego świata; Mam na myśli Greka i Rzymianina. Drugi okres to okres, w którym rozum ludzki, otrzymując światło objawienia, kroczył pod przewodnictwem wiary; to znaczy przez objawienie dawnego Boga Swoim prorokom oraz przez Jego objawienie poprzez wcielenie Jego Syna w chrześcijaństwie. Wreszcie, nadchodzi okres – nie dla całego świata, nie dla Kościoła Bożego, ale dla jednostek, ras i narodów – odejścia od wiary, w którym ludzki rozum będzie musiał ponownie wędrować samotnie, bez przewodnika i pewności; nie tak jak wcześniej, ale jak będę zmuszony później pokazać, w gorszym stanie, w stanie, który w rzeczywistości jest karłowatym i degradującym ludzką inteligencję.

Zatem pierwszym stanem, w którym rozum człowieka błądził bez objawienia, był stan świata pogańskiego. Nie mieli wiedzy o Bogu, z wyjątkiem niejasnej tradycji, która pojawiła się niejasno od początku. Ale stan ludzkiego rozumu w wierze jest stanem wzniosłym i szlachetniejszym. Żaden człowiek nie może czytać Starego Testamentu – Księgi Psalmów, Księgi Przysłów, „nie wspominając o proroctwach Starego Testamentu – nie spostrzegając od razu, że w najbardziej rozbudowanej literaturze Grecji i Rzymu nie ma nic który pod względem intelektualnego wzniesienia, wyrafinowania i potęgi jest z nimi porównywalny. Przechodząc do okresu chrześcijaństwa, mogę jednym słowem powiedzieć, że historia postępu i doskonałości ludzkiego intelektu jest historią samego chrześcijaństwa; i że chrześcijaństwo podniosło, kultywowało, rozwinęło, ożywiło i udoskonaliło ludzki intelekt.
Wreszcie dochodzimy do okresu, o którym mam teraz mówić. Święty Paweł, pisząc do Tesaloniczan, mówi: „abyście nieprędko dali się od¬wieść od przekonania waszego, ani zastraszyć czy to przez ducha, czy przez mowę, czy przez list jakby przez nas posłany, jakoby już nadchodził dzień Pański” ponieważ, mówi, że „ pierwej bowiem przyjdzie odstępstwo, i będzie objawiony człowiek grzechu, syn zatracenia, który się sprzeciwia, i wynosi się ponad wszystko, co zowią Bogiem, albo czemu cześć oddają, tak że usiądzie w świątyni Boga, okazując się jakoby był Bogiem. (2 Tes. IV 2-4).

Otóż, nie mam zamiaru wchodzić w kwestię, kiedy ten dzień nadejdzie; to nie jest część przesłania, które mi powierzono. Nie zamierzam też ujawniać niespełnionych proroctw o człowieku grzechu. Ale z tego listu biorę jedno słowo i jedną myśl. Zanim nadejdzie ten dzień, będzie „bunt”. Teraz bunt oznacza bunt, powstanie, odrzucenie posłuszeństwa i ustanowienie w jego miejsce autorytetu. Spróbuję przybliżyć wam znaki i oznaki tego powstania lub buntu intelektu ludzi, którzy byli kiedyś chrześcijanami, i pokazać, że inteligencja narodów chrześcijańskich zaczęła w tych ostatnich wiekach przejawiać zjawiska i znaki odejścia od wiary, które choć w żaden sposób nie może wpłynąć na niezmienność, stabilność i niezniszczalną pewność objawienia prawdy, tak samo jak ślepota nie może zaciemnić słońca w południe, niemniej jednak pokazuje, że istnieje prąd niosący umysły ludzi z dala od wiary w Chrystusa i Boga w ciemności niewiary.

CDN

23.VIII. -Niedziela 12. po Świątkach

600 399 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

23.VIII- Św. Filipa Benicjusza (ur. 15 sierpnia 1233 we Florencji, zm. 23 sierpnia 1285 w Todi)

Na niedzielę dwunastą po Świątkach.

EWANGELIA
zapisana u św. Łukasza w rozdziale X. w. 23—37.
Onego czasu rzeki Jezus uczniom swoim: Błogosławione oczy, które widza, co wy widzicie. Bo powiadam wam, iż wiele Proroków i Królów żądali widzieć, co wy widzicie, a nie widzieli: i słyszeć, co słyszycie, a nie słyszeli. A oto niektóry biegły w zakonie powstał kusząc go, a mówiąc: Nauczycielu, co czyniąc dostąpię żywota wiecznego? A on rzeki do niego: W zakonie co napisano? jako czytasz? On odpowiedziawszy rzeki: Będziesz miłował Pana Boga twego ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, a bliźniego twego jako samego siebie. I rzeki mu: Dobrześ odpowiedział: to czyń, a będziesz żył. A on chcąc się sam usprawiedliwić, rzeki do Jezusa: A któż jest mój bliźni? A przyjąwszy Jezus rzeki: Człowiek niektóry zstępował z Jeruzalem do Jerycha, i wpadł miedzy zbójcę, którzy go też złupili, i rany zadawszy odeszli, na poły umarłego zostawiwszy. I przydało się, że niektóry Kapłan zstępował taż droga, a ujrzawszy go, minął. Także i Lewita, będąc podłe miejsca i widząc go, minął. A Samarytanin niektóry, jadać, przyszedł wedle niego, i ujrzawszy go miłosierdziem wzruszony jest. A przybliżywszy się zawiązał rany jego, nalawszy oliwy i wina: a włożywszy go na bydlę swoje, prowadził do gospody, i miał pieczę o nim. A nazajutrz wyjął dwa grosze, i dal gospodarzowi i rzeki: Miej staranie o nim, a cokolwiek nad zwyż wydasz. ja gdy się wrócę, oddam tobie. Któryż z tych trzech zda się tobie bliźnim być onemu. co wpadł między zbójcę? A on rzeki: Który uczynił miłosierdzie nad nim. 1 rzeki mu Jezus: Idźże, i ty czyń także.

1. Błogosławione oczy, które widzą, co wy widzicie. Porównywa P. Jezus Apostołów z tymi, eo żyli przed nimi i nazywa ich błogosławionymi z tego powodu, że doczekali się tego, czego tamci tylko się spodziewali, mianowicie doczekali się przyjścia P. Jezusa, widzieli na własne oczy Jego cuda, słyszeli, przyjęli i zachowali Jego naukę i za to otrzymali z własnych ust Jego tę wielką obietnicę: weselcie się. że imiona wasze zapisane są w niebiesiech. Błogosławieni jesteśmy i my nad poganami, którzy o P. Jezusie nic nie słyszeli i dla tego w cieniu śmierci siedzą; błogosławieniśmy też nad wielu chrześcijan, którzy widzą Kościół i słyszą o nim, a przecież nic wierzą; błogosławioniśmy wreszcie nad tych, co żyli za czasów P. Jezusa, bo widzimy to, czego ani nie widzieli, iż świat stał się chrześcijańskim, że Kościół św. nie tylko jest założony, ale że i przetrwał tyle i tak wielkich burz i przez tyle wieków zawsze wychodził z nich zwycięsko. To zaś dziwnie utwierdza nas w wierze, a nic nie ujmuje z onego drugiego błogosławieństwa, nam szczególnie danego: Błogosławieni, którzy nie widzieli a uwierzyli.
2. W niedobrym zamiarze, bo kusząc, ale dobre jednak stawia pytanie ten biegły w zakonie: co czyniąc, dostąpią żywota wiecznego? To pytanie często i my stawiać sobie powinniśmy, zwłaszcza wtenczas, kiedy mamy cokolwiek ważniejszego postanowić. Masz n. p. postanowić, czy z taką a taką ożenić się albo nie; pytasz się wtedy, ile ona ma majątku, czy urodziwa, jakie ma pokrewieństwa i t. d., ale najważniejsze pytanie: co czyniąc, tj. żeniąc się z nią albo nie żeniąc, łatwiej i bezpieczniej dostąpisz zbawienia wiecznego? To pytanie całkiem pomijasz, albo zupełnie pobieżnie na nie sobie odpowiadasz. Podobnież bywa, kiedy kto ma się decydować, czy przyjąć lub starać się o jakiś urząd albo służbę, czy przenieść się do miasta, albo nawet gdzieś za morze do dalekich krajów. Czemu tak się dzieje? Bo większa część ludzi więcej dba o pożytki i powodzenie doczesne niż o żywot wieczny, a mało kto i Izie za tym głosem Bożym: Szukajcież tedy najprzód królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a to wszystko będzie wam przydano.
3. Doskonale, tak jak przystało na człowieka biegłego w Piśmie, odpowiedział faryzeusz, że aby dostać się do nieba, trzeba miłować Boga i bliźniego. P. Jezus chwali go za to: dobrześ powiedział. Miłość P. Boga polega 1) na tym, żeby Boga ocenić tak, jak na to zasługuje, a więc nade wszystko. Cokolwiek może być wielkim, potężnym, mądrym, zacnym, dobrym, pięknem lub pod jakimkolwiek względem cennym — nieskończenie większym, potężniejszym, mędrszym, zacniejszym, lepszym, piękniejszym jest Pan i Bóg nasz. Ceniąc P. Boga nade wszystko, rozumiemy, że On jest pierwszym i pierwsze też wszędzie i zawsze miejsce Jemu się należy; a jeżeli wola idzie za tym rozumieniem, to pragnie i chce ze wszystkich sił, żeby On wyłącznie i rzeczywiście zajmował pierwsze miejsce we wszystkich myślach i zamysłach naszych, we wszystkim mówieniu i milczeniu naszym, we wszystkim działaniu i odpoczywaniu naszym a nawet w marzeniach naszych, a nade wszystko w śmierci naszej. To cenienie Boga nade wszystko czyli uwielbienie Boga jest fundamentem miłości Bożej, samo zaś koniecznie potrzebuje opierać się na należytej znajomości Boga; bo jakże cenić i uwielbiać kogoś, którego nie znam, albo znam niedostatecznie tylko. Miłość Boga polega 2) na życzliwości dla szczerej, dzielnej, posuwającej się aż do poświęcenia i ofiarności bez granie. Życzliwość ta sprawia, że z jednej strony pragniemy i staramy się oszczędzić Mn wszelkiej przykrości, a cóż dopiero zniewagi i krzywdy, a z drugiej pragniemy i staramy się wygodzie Mu we wszystkim, co tylko możemy i czegokolwiek On od nas żąda lub spodziewa się. Dlatego mówi P. Jezus: kto ma przykazanie moje i zachowywa je, ten jest, który mię miłuje, to znaczy, że prawdziwym dowodem miłości jest chowanie przykazań, czyli strzeżenie się złego, a czynienie dobrze ze względu na Boga. Miłość Boga polega wreszcie 3) na pragnieniu, aby posiadać Boga w tym życiu przez łaskę poświęcająca, a w przyszłym przez chwałę wiekuistą, oraz należeć zupełnie do Boga. Wglądnij w siebie, czy kochasz Pana Boga, czy cenisz i uwielbiasz Go nade wszystko? Czy starasz się, żeby nie obrazić Go śmiertelnym, nie zasmucić powszednim grzechem? Czy P. Bóg u ciebie jest na pierwszym miejscu i czy zajmuje pierwsze miejsce w myślach i marzeniach twoich, w słowach i czynach twoich? Czy pragniesz należeć do Pana Boga i być zależnym od niego? Czy wreszcie tęsknisz do Niego i do Jego nieba?
4. Miłość bliźniego podobnie polega 1) na tom, żeby go szanować i cenić tak jak chcemy, żeby bliźni nas szanowali i cenili, chociaż wiemy, że mamy dużo rozmaitych niedostatków, a przecież miłość własna sprawia, że na wszelkie wady, grzechy i występki własne umiemy znaleźć jaką wymówkę, a nieraz nawet wiele wad swoich wcale nie spostrzegamy. Dlatego to P. Jezus tak bardzo nakazuje: nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni, bo wie, że nie tak nie niszczy miłości, jak sądzenie, krytykowanie, obmowa, grzechy te bowiem niweczą szacunek dla bliźniego, będący podstawą miłości. 2) Istotą miłości jest usposobienie, polegające na tym, aby z szczerego serca życzyć drugim dobrego, a nie dbać ani uważać, czy nam z nimi jest dobrze lub źle. Ta życzliwość sprawia, iż staramy się bliźnim oszczędzać przykrości, a więcej jeszcze wszelkiej szkody na duszy i na ciele, i choćby kosztem własnych wygód i dogodności usiłujemy tym, których kochamy, ułatwiać i życie i drogę do nieba. 3) Szczytem miłości, a taka powinna być między mężem a żoną, między członkami jednej rodziny, między przyjaciółmi itp., jest pragnienie należenia do siebie nawzajem. Biednyż to człowiek, co nie umie kochać ani Boga, ani bliźnich, ani nikogo, jeno samego siebie.
5. Kto zaś jest bliźnim naszym, na to odpowiada dzisiejsza przypowieść o Samarytaninie. Każdy, czy swój, czy też obcy, każdy bez wyjątku, kto p o t r z e b u j e   j a k i e j k o 1 w i e k   pomocy i ofiarności, tym jest bliźnim moim i tego miłować powinienem.

Modlitwa kościelna.
Wszechmocny i miłosierny Boże, z którego daru pochodzi, że wierni Twoi godnie i chwalebnie Ci służą, daj, prosimy, abyśmy ku obietnicom Twoim bez obrazy zdążali. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg po wszystkie wieki wieków. Amen.

ajax-loader

Facebook