Daily Archives :

niedziela, 4 października, 2020

Regina Sacratissimi ROSARII, o.p.n.

1080 641 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

Październik – z woli papieża Leona XIII jest poświęcony Różańcowi Świętemu. Modlimy się o tryumf Kościoła nad Jego wrogami (Różaniec Święty + litania loretańska).  Różaniec św. jest jednym z najwznio­ślejszych sposobów nabożeństwa katolickiego, jak to nazbyt jasno wynika z tego, cośmy powiedzieli wyżej. Z tej samej atoli przyczyny, że jest tak wzniosłym nabożeństwem, należy dokładać wszelkiego starania, by go dobrze odmawiać, ażeby owa wzniosłość, wynikająca z jego istoty – w praktyce nie została zniweczoną, lecz przeciwnie zachowaną i coraz bardziej wzrastała. Pożyteczną więc będzie rzeczą zastanowić się nieco nad spo­sobem dobrego odmawiania Różańca św. Przewodnikiem w tym rozważaniu będzie nam Kościół św., który między innymi warunkami pragnie szczególnie, by każda modlitwa – różaniec zaś należy do najwznioślejszych modlitw – była od­mawianą: godnie, uważnie i pobożnie.

4 października świętego Franciszka z Asyżu

1080 715 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

Pan Jezus w Ewangelii św. Marka, w rozdziale 8, wierszu 2-3 mówi, jak następuje: Żal Mi ludu, bo oto już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść. A jeśli ich puszczę głodnych do domów ich, ustaną w drodze. Słowa te zastosować można do św. Franciszka z Asyżu, żyjącego na początku wieku XIII. Smutne to były czasy: stany wyższe szerzyły zgorszenie zbytkiem i rozpustą, biskupi żyli jak książęta świeccy, a niższe duchowieństwo pod względem moralności bardzo było podupadło; lud pogrążony był w nieświadomości i obojętności religijnej, a szatan triumfował, widząc, jak bujnie wzrasta zasiane przez niego ziarno przesądów, kacerstwa i niezgody. – Takie było położenie Włoch, gdy kupcowi Bernardoniemu w Asyżu urodził się w roku 1182 synek Jan, którego od matki, która była Francuzką, przezwał “Francuzikiem”, Franciszkiem. Chłopczyna ten miał zostać narzędziem miłosierdzia Bożego. Zdolny i hojnie od Boga uposażony miał z woli rodziców zostać kupcem. Młodość spędził burzliwie, ale gdy liczył 23 lata zapadł w ciężką niemoc, w której poznał marność rzeczy ludzkich. Gdy powrócił do zdrowia, porzucił wszelkie zabawy i postanowił wstąpić do armii papieskiej. Skłonił go do tego sen, w którym ujrzał wielką zbrojownię, i słyszał wezwanie, aby ten zapas broni podzielił między siebie i swych towarzyszy. Spodobało mu się rzemiosło wojenne, ale w mieście Spoleto miał drugie widzenie, które mu kazało nasamprzód zwieść bój z sobą samym. Powrócił przeto do Asyżu, a przyjaciele uczcili go solenną ucztą. Zabawa i żarty nie zdołały jednak rozjaśnić jego zasępionego oblicza ani rozpędzić chmur zalegających jego czoło. Wołano na niego: “Precz z troskami, uwieńcz czoło różami. Gdy kwiat młodości przekwitnie i złoty wiek minie, wtedy dość będzie czasu myśleć o śmierci i drugim świecie!”. Inni mówili żartem: “Pewnie cię jaka śliczna twarzyczka oczarowała!”. Franciszek odpowiedział: “Tak jest, mam narzeczoną piękniejszą od wszystkich, jakie kiedykolwiek widzieliście”, miał zaś na myśli ubóstwo Jezusowe, za którym w głębi duszy tęsknił i do którego wzdychał.

Niezadługo uczynił rozbrat ze światem, dawał hojne jałmużny, pielęgnował chorych i modlił się na osobności. Następnie wybrał się do Rzymu, rozdał zabrane na podróż pieniądze, dał swą kosztowną odzież ubogiemu, przywdział jego łachmany i zaczął żebrać w kruchcie kościoła. Takie były jego pierwsze kroki w trudnym zawodzie poniżenia i upokorzenia samego siebie. W Asyżu czekała go ciężka walka, gdyż ojciec jego zaczął sarkać na jego pobożność, a i przyjemności świata kusiły młodzieńca. Gdy się pewnego razu modlił w na pół zrujnowanym kościele świętego Damiana, odezwał się doń trzykrotnie głos z krucyfiksu: “Franciszku, powstań i odbuduj dom Mój!”. Rozumiejąc to dosłownie, wrócił do domu, wziął ojcu kilka postawów sukna i sprzedał je na cel wskazany. Rozgniewany ojciec obił go i oskarżył przed biskupem o kradzież. Franciszek oddał ojcu nie tylko pieniądze, ale wszystko co miał, wyrzekł się spadku i puścił się na wędrówkę. Najpierw służył w pewnym klasztorze jako kuchcik, po czym udał się do miasteczka Gubbio, przywdział przetarty habit pustelniczy i poświęcił się modlitwie, opatrywaniu chorych, zalecaniu pokuty i zbieraniu jałmużny, którą chciał obrócić na odnowienie kościołów św. Damiana i św. Piotra. Benedyktyni w Asyżu odstąpili mu mały, rozpadający się kościółek pod wezwaniem Maryi Panny Anielskiej. Franciszek odnowił ten kościółek i nazwał go swoją “cząstką” (Porcjunkula), a ponieważ czuł wielkie nabożeństwo do Matki Boskiej i pociąg do samotności, zamieszkał w tym miejscu w r. 1208. Tu odezwało się w nim powołanie “zdobycia świata pokorą i ubóstwem”. Dnia 24 lutego 1209 uderzyły go podczas Mszy św. słowa Ewangelii: Nie miejcie złota, ani srebra, ani pieniędzy w trzosach waszych. Ani torby podróżnej, ani dwu sukien, ani butów, ani laski (Mat. 10,9). Przejęty radością, zawołał: “Za tym właśnie tęsknię, tego pragnę całym sercem!” i natychmiast odrzucił obuwie, laskę i torbę, a przywdział gruby, szary habit i przewiązał się powrozem.

Wtedy dopiero zaczął kazania pokutne. Pojawienie się jego na ambonie, pozdrowienie: “Pokój z wami”, jego mowy pełne siły i natchnienia wzruszały wszystkich do łez. Treść dotyczyła zwykle Męki Pańskiej, o której mówił z jak największym przejęciem i namaszczeniem; wnet też zaczął słynąć z cudotwórstwa, daru wieszczego i głębokiej nauki. Wkrótce wzrosła ilość uczniów, dzielących z nim ubóstwo, do jedenastu. Ustanowiwszy regułę, przedłożył ją Franciszek w roku 1209 papieżowi Innocentemu III, który po dłuższym wahaniu tylko ustnie ją zatwierdził, ale upoważnił tych nowych zakonników do miewania wszędzie kazań. Po krótkim pobycie w Rivotorto wrócił Franciszek z braćmi do Porcjunkuli. Tam żyli w dotkliwym ubóstwie i wychodzili po dwóch w różne okolice, ażeby zachęcać do pokuty nie tyle żywym słowem, jak własnym przykładem.
W roku 1212 założył Franciszek drugi, żeński zakon, dając świętej Klarze regułę dla klasztorów “ubogich niewiast”. Potem wybrał się do Syrii, aby jednać dusze dla Chrystusa i ponieść śmierć męczeńską, ale sprawy zakonu wnet zmusiły go do powrotu. Bóg błogosławił jego pracy, gdyż w roku 1221 na kapitule odbytej w Porcjunkuli było już 3000 braci z Włoch i krajów sąsiednich. Około tego czasu założył Franciszek jeszcze tzw. “Trzeci zakon” (tercjarski), który pozwalał i świeckim używać łask i błogosławieństw życia zakonnego, nie wstępując do klasztoru.
Gdy Franciszek według zwyczaju schronił się w roku 1224 na górę Alvernia i pogrążył się w modlitwie, zstąpił dnia 14 września z Nieba anioł serafin o sześciu skrzydłach, pomiędzy którymi jaśniał krzyż Zbawiciela, i wycisnął na jego nogach, rękach i bokach stygmaty (znaki) ran Chrystusowych. Cud ten nie ulega wątpliwości, a zakon obchodzi jego pamiątkę od czasów Pawła V. Odtąd nazywają świętego Franciszka i jego zakon “serafickim”. Żył święty Franciszek jeszcze dwa lata, trapiony wielkimi dolegliwościami. Ponieważ utracił wzrok, a dla ran w nogach nie mógł chodzić, kazał się wozić na osiołku po kraju i głosił kazania. Umarł na gołej ziemi, z głową posypaną popiołem, śpiewając pieśni nabożne, w nocy dnia 3 października roku Pańskiego 1226. Liczył przy zgonie lat 45.
Już w dwa lata później, tj. w dniu 16 lipca roku Pańskiego 1228 wyniósł go papież Grzegorz IX na ołtarze. Mieszkańcy Asyżu wybudowali na jego cześć wspaniały kościół. Gdy do tej świątyni przewożono święte jego zwłoki, Asyżanie obstąpili karawan, zanieśli ciało do kościoła i pochowali je przy drzwiach zamkniętych, z obawy, aby im kto drogiego skarbu nie wydarł. Przez 600 lat nie wiedziano, gdzie jego zwłoki spoczywają, aż wreszcie Pius VII nakazał poszukiwania, podczas których znaleziono szczątki jego pod wielkim ołtarzem w roku 1818. Pisma i listy św. Franciszka są świadectwem jego ewangelicznej prostoty i głębokiej znajomości życia ludzkiego, a pieśni i hymny tchną dziwną siłą, rzewnością i gorącą miłością Boga.

Nauka moralna

1) Gdybyśmy zapytali “Kto założył zakon tercjarski?”, odpowiedź powinnaby brzmieć: “Sam lud katolicki”. Przykład i kazania, jakie prawił święty Franciszek i jego bracia, roznieciły w tysiącach serc ducha pokuty i pragnienie naśladowania ubóstwa Chrystusowego przez zaparcie się świata i własnej osoby. Ponieważ nie wszyscy mogli wstąpić do klasztoru, ze względu na to, że bardzo wielu miało żony i dzieci, przeto św. Franciszek utworzył regułę, która świeckim wszelkich stanów pozwalała nie porzucać rodziny i zajęcia, a jednak ułatwiała nabycie zasług życia klasztornego. Zatwierdziło tę regułę kilku papieży i w ten sposób powstał zakon tercjarski, rozkrzewił się po całym chrześcijaństwie i liczy pomiędzy swymi członkami wielu świętych: papieży, kardynałów, biskupów, królów, bogaczów i biednych, żonatych i bezżennych.
2) Czego żąda zakon od swych członków? a) Zwrotu cudzej, jako też nieprawnie nabytej własności, a przy tym pojednania się z bliźnimi i zobowiązania się do posłuszeństwa przykazaniom Bożym i kościelnym; b) każdy członek zobowiązuje się nosić szkaplerz i pasek, unikać rażącego ubioru, biesiad, tańców i hucznych zabaw, odmawiać codziennie modlitwy do Matki Boskiej, chodzić jak najczęściej na Mszę świętą, spowiadać się i komunikować przynajmniej trzy razy na rok, w pewne dni pościć, pełnić dzieła miłosierdzia, zajmować się chorymi, modlić się za umarłych, zwłaszcza za braci i siostry tercjarskie, i dążyć do życia chrześcijańskiego.
3) Uczestniczy każdy tercjarz: a) we wszystkich zasługach i dobrych czynach trzech zakonów, tj. (Franciszkanów, Klarysek i Tercjarzy), gdyż te trzy zakony tworzą pod względem zasług jedną nierozerwalną i solidarną całość; b) wolno mu w wielu przez Kościół oznaczonych dniach dostąpić zupełnego lub częściowego odpustu i ofiarować go na korzyść zmarłych; c) pozostaje w styczności i pod dozorem braci i sióstr tercjarskich, którzy mają o nim staranie, chronią go od moralnych niebezpieczeństw, wzywają go na zebrania itd.; d) w obietnicach wymienionych pod 2, wymieniliśmy skuteczne dla tercjarzy środki wytrwania przy dobrym.

Modlitwa

Boże, który w Kościele Twoim zasługami świętego ojca Franciszka nowe pokolenie sług Twoich rozmnażasz, daj nam naśladować Jego zamiłowanie ubóstwa, oderwać się od tego, co ziemskie, i darów niebieskich udziałem cieszyć się na zawsze. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który króluje w Niebie i na ziemi. Amen.

Św. Franciszek z Asyżu
Urodzony dla świata 1182 roku,
Urodzony dla nieba 3.10.1226 roku,
Kanonizowany 16.07.1228 roku,
Wspomnienie 4 października

Niedziela osiemnasta po Zielonych Świątkach

771 743 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

Dobrotliwy Zbawiciel nasz, uzdrowiwszy w krainie Gerazeńczyków dwóch opętanych od czarta ludzi, wszedł do łodzi, aby przepłynąć jezioro Tyberiadzkie, mianowane inaczej morzem Galilejskim, i powrócić do Kafarnaum, które w dzisiejszej Ewangelii nazwane jest miastem Jezusowym. Dlaczego jest tak nazwane? Chrystus miasta własnego nie posiadał, albowiem sam świadczy o sobie, że Królestwo Jego nie jest z tego świata (Jan XVIII, 36), że lisy mają jamy swoje i ptaki gniazda, a Syn człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił (Mt. VIII, 20). Lecz jak Betlejem z powodu narodzenia, Nazaret z powodu wychowania, tak Kafarnaum z powodu częstego w nim mieszkania Zbawiciela, nazwane jest Jego miastem, bo tu więcej, niż gdziekolwiek, przebywał, uczył i cuda rozmaite czynił. Nic to jednak nie pomogło bezbożnym mieszkańcom tamtejszym, na których niewdzięczność Pan Jezus kiedy indziej narzekał: I ty Kafarnaum, aż do nieba wyniesione, aż do piekła będziesz pogrążone…, albowiem gdyby w Tyrze i Sydonie cuda czynione były, jakie się w was działy, dawno by, siedząc w włosiennicy i w popiele, pokutowali (Łk. X, 15. 13). Straszny to wyrok Pański! Lękajmy się, aby i nas za grzechy nie spotkał, gdyż do wszystkich powiedziano: Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy także zginiecie (Łk. XIII, 3).
A tu może zapytasz, chrześcijaninie, dlaczego Pan nasz, będąc Bogiem wszechmocnym, użył łódki do przewozu? On to niegdyś, rozpędziwszy nawałności morskie i zawiesiwszy je jako mury, uczynił był Żydom drogę przez morze Czerwone, że je przeszli bezpiecznie, stopy nie zamoczywszy. On to Piotrowi po wodach chodzić rozkazał. Jego i morze i wiatry zawsze muszą słuchać. Mógł więc i sam suchą nogą przejść przez jezioro, jak to innym razem uczynił, a tymczasem jakby zwyczajny człowiek, siada do łodzi. Lecz nie bez przyczyny tak postępuje. Wziął na się dolegliwości ludzkiej natury i zakrył nią majestat swego Bóstwa, abyśmy się Jego wielkości nie lękali, abyśmy się Jego pokorną dobrocią dali pociągnąć. Tym sposobem niczego nie zaniedbał, co by mogło posłużyć ku zbawieniu; słusznie przeto mógł mówić, co już dawno mówił przez proroka: Com więcej miał uczynić winnicy mojej (to jest tobie człowiecze), a nie uczyniłem jej? (Iz. V, 4).

Skoro Pan Jezus przybył do Kafarnaum, przynieśli doń na łożu sparaliżowanego człowieka, aby go uzdrowił. Zbawiciel, widząc wiarę ich, rzekł choremu: Ufaj synu, odpuszczają się grzechy twoje. Chwali Pan nasz wiarę tych dobrych ludzi, którzy mając wielką ufność w Jego miłosierdziu, z nakładem czasu i pracy własnej przywiedli nieszczęśliwego do stóp Jezusowych i bezwątpienia gorąco się za nim wstawiali, aby mógł być uzdrowionym. Okazali przeto w postępku swoim nie tylko wiarę, ale i ufność i miłość bliźniego. Taka wiara nazywa się wiarą żywą, w przeciwieństwie do wiary martwej, gdy kto wierzy, ale nie żyje według wiary. Nie tę więc martwą, ale tamtą żywą wiarę Pan Jezus chwali i dla takiej ich wiary uzdrawia chorego. Taką wiarę miejmy wszyscy, chrześcijanie katolicy, albowiem przez nią i sobie dobrze uczynimy i bliźnim naszym, gdyż Pan Bóg dla zasług jednych ludzi nie tylko im samym błogosławi, ale i na innych rozlewa łaski swoje nadprzyrodzone i daje pomyślność doczesną. A jak biedy nie zabraknie nigdy na świecie, tak i nasza uczynność nigdy ustać nie powinna; nie na tośmy jedynie stworzeni, aby o sobie pamiętać, lecz aby i o braciach naszych mieć staranie i im czynić dobrze, ile zdołamy. Nadto należy modlić się za innych i Panu Bogu polecać wszystkich, zwłaszcza zbłąkanych, aby ich Jego miłosierdzie uleczyło na duszy, aby w tych nieszczęsnych czasach skołataną Ojczyznę naszą łaskawie wspomógł, aby złowrogich sekciarzy, anarchistów i socjalistów, którzy ją na różne strony niepokoją, szarpią i gubią, wszechmocną dłonią swoją powściągnął, aby zdjął zaślepienie z serca ich i przywiódł do uznania złego, jakie wyrządzają innym i sobie.

I rzekł Zbawiciel do ruszonego powietrzem: Ufaj synu, odpuszczają się tobie grzechy twoje. Co mówisz, miły Panie, przecież nie tego od Ciebie żądają? Przynieśli chorego, abyś go uzdrowił, a Ty mu grzechy odpuszczasz? Lecz dobrze wiedział niebieski Lekarz, co należało czynić; wiedział, że grzech jest najpierwszą przyczyną wszystkich nieomal chorób cielesnych i doczesnego karania. Naprzód więc przyczynę choroby usunął, a potem i zdrowie przywrócił. Chociaż niekiedy i na dobrych Pan Bóg dopuszcza niemoce i dolegliwości, jak na sprawiedliwego Hioba, na Tobiasza, na Łazarza, na Pawła świętego, aby ich wypróbował i dał im sposobność przymnożenia Jemu chwały, a sobie zasługi; jednak pospolicie grzechy są przyczyną plag doczesnych i wiecznych. Czytamy na przykład, że Maria, siostra Mojżesza, za swe szemranie chorobą trądu była zarażona; że Koryntianie wpadali w choroby, albo nawet śmiercią bywali karani za niegodne używanie Najświętszego Sakramentu; że i Zbawiciel do jednego przez się uzdrowionego tak mówi: Otoś się stał zdrowym, już nie grzesz, aby ci się co gorszego nie stało (Jan V, 14). A gdy ludzie grzechy mnożą, Pan Bóg sprawiedliwy mnoży karanie i dopóty kaźni nie oddala, dopóki my grzechów nie porzucimy.

Niektórzy z nauczycieli żydowskich, słysząc powyższe słowa Jezusowe: odpuszczają się grzechy twoje, gorszyli się z tego i poczytywali za bluźnierstwo. Nie chcieli uwierzyć, że Chrystus jest Bogiem prawdziwym, przeto mieli za rzecz niepodobną, aby mógł grzechy odpuszczać. Prawda, zwyczajny człowiek nie ma sam z siebie takiej władzy, lecz Zbawiciel najświętszym życiem swoim i licznymi cudami dostatecznie stwierdził, że nie jest samym tylko człowiekiem, ale i Bogiem prawdziwym, że zatem ma moc rozgrzeszania. I w tej dzisiejszej Ewangelii okazał Boską moc i wiedzę swoją, naprzód dając poznać Żydom, iż nie są Mu tajne ich myśli niedowiarcze, bo On w ich sercach czytał, jak w księdze otwartej; a po wtóre, jednym rozkazaniem uzdrawiając sparaliżowanego człowieka. Mogli się tu Żydzi naocznie przekonać, że Chrystus jest czymś więcej, niż człowiekiem, skoro tak Mu jest łatwo odpuścić grzechy, jak w jednej chwili uzdrowić niemocnego.

Zresztą może Pan Bóg dać i człowiekowi władzę odpuszczania grzechów, aby w imieniu i w zastępstwie Boga przez sakramentalne rozgrzeszenie gładził nieprawości ludzkie. I wiemy, że tak w samej rzeczy Chrystus uczynił, gdy rzekł do Apostołów: Weźmijcie Ducha Świętego, których odpuścicie grzechy, są im odpuszczone (Jan XX, 22-23). Ta zaś moc przechodzi na kapłanów, którzy od prawowitego biskupa otrzymali poświęcenie kapłańskie. Lecz i kapłan nie każdy może rozgrzeszać ważnie; samo bowiem wyświęcenie na kapłana daje mu wprawdzie zdolność odpuszczania grzechów, ale nie daje jeszcze upoważnienia do tego. Jak biskup, choćby już poświęcony na tę godność, nie ma prawa rządzić diecezją, jeśli mu tego nie nada papież, Głowa Kościoła; jak żaden duchowny nie może być proboszczem parafii, dopóki mu jej biskup nie poruczy; tak żaden kapłan zwyczajnie nie może słuchać spowiedzi, jeśli mu własny jego biskup nie da potrzebnego ku temu upoważnienia czyli jurysdykcji nad penitentami. Rozgrzeszenie sakramentalne to wyrok na grzesznego winowajcę, lecz wyrok może ten tylko wydawać, kogo upoważni prawowita zwierzchność kościelna, poddająca pod jego duchowną władzę pragnących pojednać się z Bogiem grzeszników. Stąd łatwo każdy może zrozumieć, iż kapłan, mogący spowiadać w jednej diecezji, nie może tego czynić w innej, jeśli mu tamtejsza zwierzchność kościelna nie da na to upoważnienia. Łatwo zrozumieć i to, że taż zwierzchność może dla słusznych przyczyn odebrać kapłanowi takie uprzednio dane upoważnienie, jak to się stało z owymi nieszczęsnymi kapłanami, którzy wypowiedzieli posłuszeństwo prawowitym biskupom swoim. Rozgrzeszenia więc, przez nich udzielane, żadnego nie mają znaczenia i nikogo nie mogą od grzechu rozwiązać. Módlmy się za nimi, aby ich Bóg miłosierny przywiódł do poznania błędu, w jakim się znajdują, aby uczynił nad nimi cud dobroci swojej i podniósł ich z łoża tej strasznej niemocy, w jaką wpadli; abyśmy razem z nimi, nawróconymi, mogli znowu chwalić Boga i Syna Jego, Jezusa Chrystusa i Najświętszą Matkę Zbawiciela.

ajax-loader

Facebook