Niedziela XIX po Zesłaniu Ducha Świętego

Dziś Świętego Jana Kantego, Ołtarz tego Świętego znajduje się w Kaplicy bocznej od strony północnej (Radziwiłłowska) naszego kościoła.

Także parafja nasza jest w posiadaniu Relikwii Ś. Jana z Kęt.

Módlmy się, aby święty Jan z Kęt stale błogosławił naszemu miastu, także studentom i uczniom, wszak Św. Jan Kanty jest ich patronem!

Święty Janie, módl się za nami! Módlmy się też, o rychły i cudowny powrót kościoła Św. Anny do prawdziwej Wiary Katolickiej, i porzucenie fałszywego, nowoczesnego „kościoła” Vaticanum2, o szybki powrót prawdziwej Mszy Świętej, i porzucenie tej ohydy spustoszenia, jaką jest obecnie panująca tzw. nowa „Msza” masonów Bugniniego, Jana 23, Pawła 6, Jana Pawła 2

Św. Jan Kanty zwykł był mawiać: „Przysługami zyskujesz sobie przyjaciół, gdy zaś prawdę powiesz ludziom, wzbudzisz ku sobie nienawiść”.

 

Da, quæsumus, omnípotens Deus : ut, sancti Joánnis Confessóris exémplo in sciéntia Sanctórum proficientes, atque áliis misericórdiam exhibéntes; ejus méritis, indulgéntiam apud te consequámur. Per Dóminum.

 

Joánnes, in óppido Kenty Cracoviénsis dioecésis, a quo Cántii cognomen duxit, Stanislao et Anna piis et honéstis paréntibus natus, morum suavitáte, innocéntia, gravitáte, ab ipsa infántia spem fecit máximae virtútis. In universitáte Cracoviénsi philosophise ac theologíae primum auditor, tum, per omnes academíse gradus ascendéndo, professor ac doctor, sacra, quam annis multis trádidit, doctrina mentes audiéntium non illustrábat modo, sed et ad omnem pietátem inflammábat, simui docens scilicet et fáciens. Sacérdos factus, nihil de litterárum studio remíttens, Studium auxit christiánae perfectiónis. Utque passim offéndi Deum máxime dolébat, sie eum sibi et pópulo placare, oblato quotídie non sine multis lácrimis incruento sacrificio, satagébat. Ilkusiénsem paróchiam annis áliquot egrégie administrávit; sed, animárum perículo commótus, postea dimísit, ac, postulante academia, ad prístinum docéndi officium rédiit.

Quidquid témporis ab stúdio supérerat, partim salúti proximórum sacris praesértim conciónibus curándae, partim oratióni dabat, in qua eseléstibus
quandóque visiónibus et collóquiis dignátus fertur. Christi vero passióne sie af ficiebátur, ut in ea contemplánda totas intérdum noctes dúceret insómnes,    ejúsque causa mélius recolén- dse Jerosólymam peregrinátus sit; ubi, et martyrii desidério flagrans, Turcis ipsis Christum crucifíxum praedicáre non dubitávit. Quater étiam ad Apostolórum límina, pedes atque viária onústus sárcina, Romam venit, tum ut Sedem apostólicam, cui máxime addíctus fuit, honoráret, turn ut sui (sic enim ajébat) purgatórii poenas expósita illic quotídie peccatórum venia redímeret. Quo in ¡tiñere a latrónibus olim spoliátus et num quid habéret praetérea interrogátus, cum negásset, áureos deínde áliquot suo insútos pállio recordátus, fugiéntibus hos étiam damans óbtulit latrónibus; qui, viri sancti candórem simul et Iargitátem admiráti, étiam ablátos ultro reddidére. Aliénae famas ne quis detráheret, descríptis, beáti Augustíni exémplo, in pañete versículis, se atque álios perpetuo vóluit admónitos. Famélicos de suo étiam obsónio satiábat; nudos autem non emptis modo sed detráctis quoque sibi véstibus et calcéis operiébat, demísso ipse interim usque ad terram pállio, ne domum núdipes redíre viderétur.

Brevis illi somnus, atque humi; vestís, quæ nuditátem, cibus, qui mortem dumtáxat arcéret. Virginálem pudicítiam, velut lilium inter spinas, áspero
cilicio, flagéllis atque jejúniis custodívit. Quin et per annos ante óbitum trigínta círciter et quinqué, ab esu cárnium perpetuo abstinuit. Tandem diérum juxta ac meritórum plenus, cum vicínas, quam praesénsit, morti se diu diligentérque praeparásset, ne qua re ámplius tenerétur, si quid domi supérerat, id omníno paupéribus distríbuit. Tum Ecclésiæ sacraméntis rite munítus, dissólvi jam cúpiens et esse cum Christo, prídie Nativitátis ejus, in cælum evolávit, miráculis ante et post mortem clarus. Mórtuus ad próximam academias ecclésiam sanctæ Annæ delátus est, ibíque
honorífice sepúltus.

Auctáque in dies pópuli veneratióne ac frequéntia, inter primarios Polôniæ ac Lithuániae patronos religiosíssime cólitur. Novísque corúscans miráculis, a Clemente décimo tértio Pontifice máximo, décimo séptimo Kaléndas Augústi, anno millésimo septingentésimo sexagésimo séptimo, solémni ritu Sanctórum fastis adscríptus est.

Comments are disabled