Posts By :

admiin

Dziś XXIV Niedziela po Zielonych Świątkach, Ostatnia Niedziela Roku Kościelnego

600 627 admiin

Ewangelia u Mateusza św. w XXIV rozdziale.

Onego czasu mówił Pan Jezus uczniom swoim: Gdy ujrzycie brzydkie spustoszenie, które jest przepowiedziane przez Daniela proroka, stojące na miejscu świętym (kto czyta, niech rozumie), tedy, którzy są w judzkiej ziemi, niech uciekają na góry, a kto by był na domie, niechaj nie zstępuje, aby co wziął z domu swego; a kto na roli, niech się nazad nie wraca brać sukni swojej. A biada brzemiennym i piersiami karmiącym w one dni. Proścież tedy, aby uciekanie wasze nie było zimie abo w szabat. Abowiem naonczas będzie wielki ucisk, jaki nie był od początku świata aż dotąd, ani będzie. A gdyby nie były skrócone dni one, nie byłby zachowany żaden człowiek, ale dla wybranych będą skrócone dni one. Tedy jeśliby wam kto rzekł: Oto tu jest Chrystus abo ondzie – nie wierz­cie. Abowiem powstaną fałszywi Chrystusowie i fałszywi prorocy, i czynić będą znamiona wielkie i cuda, tak iżby zwiedli (by mogło być), i wybrane. Otomci wam opowiedział. Jeśliby tedy wam rzekli: Oto na puszczy jest – nie wychodźcie; oto jest w zamknieniu – nie wierzcie. Abowiem jako błyskawica wychodzi od wschodu słońca i okazuje się aż na zachodzie, tak będzie i przyście Syna człowieczego. Gdziećkolwiek będzie ciało, tam się i orłowie zgromadzą. A natychmiast po utrapieniu onych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da światłości swojej, a gwiazdy będą padać z nieba i moce niebieskie poruszone będą, a naonczas się ukaże znak Syna człowieczego na niebie. I tedy będą narzekać wszytkie pokolenia ziemie, i ujrzą Syna człowieczego przychodzącego w obło­kach niebieskich z mocą wielką i z majestatem. I pośle Anioły swe z trąbą i z głosem wielkim, i zgromadzą wybrane jego ze czterech wiatrów, od krajów niebios aż do krajów ich. A od figowego drzewa uczcie się podobieństwa. Gdy już gałąź jego odmładza się i liście wypuszcza, znacie, iż blisko jest lato. Także i wy, gdy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, iż blisko jest we drzwiach. Zaprawdę powia­dam wam, iż nie przeminie ten naród, ażby się stało to wszytko. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą.

Ks. Piotr Skarga SI. Kazanie na XXIV niedzielę po Świątkach. (O końcu świata i o Antychryście)

Gdy się niektórzy z Uczniów Pana i Boga naszego Jezu Chrysta onemu wspaniałemu i drogiemu budowaniu kościoła Salomonowego dziwowali i mówili: Mistrzu, patrz, jakie to ka­mienie i jakie budowanie, powiedział Pan (1): Widzicie to wszytko wielkie budowanie, a przedsię na to przyjdzie, iż się kamień na kamieniu nie zostoi, który by skażony nie był. Wiedząc Uczniowie, iż słowo Jego, jako mówi Pismo (2), na ziemię nie padnie, a iż On wszytko, jako Bóg i wielki Prorok, wie i wi­dzi, co ma być potem, upatrzywszy czas, gdy siedział Pan na górze oliwnej, spytali Go: Kiedy to będzie i co za znaki przyj­ścia Twego i dokończenia świata? Tedy im Pan wielkie pro­roctwo w dzisiejszej Ewangeliej objawił – nie tylo o zburzeniu kościoła i Jeruzalem i wszytkiego królestwa onego, ale i o przyściu swoim na sąd i o skończeniu świata tego. Które proroctwo wedle zwyczaju prorockiego zatrudnił Pan, i pomieszał te trzy rzeczy, nie chcąc im czasu i roku i dni opowiedzieć, ale im i nam znaki pewne dał, po których domyślać się możem, kiedy te tak srogie i straszliwe odmiany przypaść miały. A iż się już po zburzeniu Jeruzalem prawdziwym Prorokiem Pan Jezus pokazał, i to się bez chyby uiści, iż świat ten koniec weźmie, a na sąd przyjdzie tenże Zbawiciel nasz, jako zawżdy wyznawamy i czekamy. O przyściu Jego na sąd w przyszłą nie­dzielę, da li Bóg, nauczać będziem, a dziś o końcu świata tego rozmyślajmy, co nam Kościół na końcu roku swego przekłada.

PIERWSZA CZĘŚĆ

Kiedy ten świat koniec mieć ma, a które tego znaki będą, i o antychryście

Pogańska filozofia niektóra nauczała, iż ten świat początku nie miał, ani końca mieć będzie. Nie dziwować im, bo im Pan Bóg nie objawił tak jako nam, którzy mocnie wierzym, iż i pe­wnych czasów z niszczegoż bez materiej zbudowana jest ta wielka machina ręką wszechmocną Boga naszego i Jegoż się mocą swoich czasów zepsuje. Na początku, mówi Mojżesz (3), stworzył Pan Bóg niebo i ziemię. I Psalm wyznawa (4): Ty, Panie, fundowałeś ziemię, i nieba są dziełem ręku Twoich; one poginą a Ty trwasz, i wszytkie jako suknia zwiotczeją. Długo przedsię ta suknia przemożnemu rozkazaniu Jego służy. Do tego czasu przez te pięć tysięcy i sześć set lat do naszych cza­sów nie widzim, aby się co naruszyło, abo w biegach swoich górne koła pomyliły, abo ziemia rodzić, abo wiatry ustać, i mo­rze swoich granic chować nie miało. Jednak czas przyjdzie, jako Piotr święty pisze (5), gdy nieba wielkim pędem przeminą i żywioły się wielkim gorącem rozpłyną, i ziemia i to, co na niej jest, spalona będzie. Ale kiedy to ma być, było i u starych świętych Doktorów nie mało mniemania. Jeszcze za czasów męczeńskich, i potem za Hieronima świętego, i potem za Grze­gorza wielkiego, rozumieli ludzie, patrząc na przygody wielkie i grzechy ludzkie, iż antychryst i koniec świata bliski już był (6). Ale się odwlokło i próżno o tym myślić, abyśmy pewny czas i rok wiedzieć mieli. Ci, co na szóstego tysiąca lat spełnienie koniec świata kładą, jeszcze przeświadczeni nie są. Bo około czterech set lat czekać by potrzeba. Jakoż ich mniemanie zda się drugim napodobniejsze, jako świętemu Augustynowi, Justynowi męczennikowi i innym (7). Wszakże o pewności jakiej próżno mówić, ale się tylo po znakach domyślać nam kazano.

Sześć znaków Pan Jezus w tej Ewangeliej i u innych Ewangelistów zostawił nam, po których poznawać koniec świata mamy. Pierwszy: opowiadanie Ewangeliej wszytkim na świecie narodom. Póki który kąt świata zostanie, który by światłością Ewangeliej świętej nie był obwieszczon, a nie wiedział o Chry­stusie i dostąpieniu przezeń zbawienia swego, póty koniec światu nie będzie. Co Pan tymi słowy daje znać (8): Opowiadana Ewangelia królestwa będzie po wszytkim świecie, na świadec­two wszytkim narodom; a za tym przyjdzie koniec. Aby się żaden naród nie wymówił na dzień sądu jego, iż nie wiedzieli, aby Bóg za ich zbawienie umarł i tak się dla dobrego ich po­niżył. A iż Chrystusowi, mówi święty Augustyn, wszytkie na­rody obiecane są, muszą wszytkie o Jego Ewangeliej wiedzieć. Byli niektórzy Doktorowie przed tysiącem lat, jako Hieronim święty, którzy rozumieli, iż już wszytkie narody Ewangelią usłyszały (9), ale gdy po nich wielkie się narody północne otwo­rzyły i do Chrystusa obróciły, nie możem się końca świata spodziewać. I gdy dzisiejszych czasów naszych wielkie i bar­dzo rozmaite i od siebie dalekie królestwa i wyspy, o których opowiadał Izajasz (10), po Indiach Wschodnich i Zachodnich, po Japonach, Brazylach, Peru, Meksykach, najdują się, i do nich się światłość Syna Bożego wnosi, i tak Chrystusa, Odkupiciela swego, jako słyszym, przyjmują – świat jeszcze końca nie weźmie. Gdyż co dzień więcej się tego pogaństwa, którzy o Chrystusie nie słyszeli, najduje. O tym znaku toż mówią święci Doktorowie: Hilarius, Cyrillus, Hieronimus, Teodoretus, Damascenus i inni (11).

Drugi znak jest, zepsowanie państwa i cesarstwa rzym­skiego. Co opowiedział Daniel prorok (12), iż po czwartym króle­stwie świata wszytkiego i monarchiej rzymskiej koniec świata być ma, po której nastąpi królestwo, któremu końca nie będzie i które się na lud inszy nigdy nie przeniesie. O czym i Apo­stoł święty do Tessaloników mówi (13), tak jako wykładają święci Doktorowie: Cyrillus jerozolimski, Chryzostom, Teofilaktus, Ekumenius, na one słowa Pawła świętego, i Tertulian, Laktancjus i Hieronim święty i Augustyn (14). Daje znać dosyć jaśnie pro­roctwo Danielowe, iż u ostatniego państwa żelaznego dwie są nodze, to jest wschodnie i zachodnie królestwa, i dziesięć palcy na końcu; iż z tych nóg przed końcem świata dziesięć królów wynidzie, z których żaden nie będzie się zwał cesarzem rzym­skim, jako teraz jest jeden, co się tak zowie. I ci dziesięć zatłumią już i zgubią państwo rzymskie, które Daniel i Jan święty w objawieniu przez dziesięć rogów opisuje (15), a jeden antychryst między tymi dziesiącią będzie, który wszytkie pod swoję moc podbije. A iż jeszcze państwo rzymskie jakokolwiek stoi i póki tak nie zginie na zachodnich stronach, jako już na wschodnich jako jedna noga zginęło, póty się końca świata nie spodziewać, gdy jeszcze druga trwa (a).

Trzeci jest znak, herezje i wielkie kacerstwa, które będą wiarę Chrystusową psować. Nie takie, jako teraz, ale potęż­niejsze i mocą i cudami fałszywymi, jakie czarownicy też Egiptu, przeciwiając się Mojżeszowi, czynili. Bo cuda czynić będą, mówi Pan (16), tak, iż i wybrane, jeśli to może być, zwieść by mogli. Dzisiejsze kacerstwa cudów żadnych, i obłudnych a fałszywych nie czynią, przeto nie ci są jeszcze, o których Pan mówi. Lecz oni kacermistrzowie przed końcem świata ogień z nieba i gromy puszczać będą, ziemią trząść, postrachy na ludzie czynić i w rze­czy chore uzdrawiać poczną. Ale to wszytko obłudnie i w ma­tactwie, mówi Apostoł (17), uczynią. Oczy tylo ludzkie jako czarno­księżnicy mamiąc, a chytro ludzie do swej nieprawdy łowiąc. Jednak te nasze dzisiejsze kacerstwa w tym się z nimi zga­dzają i po tym je Pan kazał jako onych drugich przyszłych i antychrysta samego poznawać, iż się nie zgadzają, a jedni tam, drudzy sam Chrystusa ukazują. Jedni u Lutra, drudzy u Zwingla, drudzy u Kalwina i u Ebionitów. A iż nie jednego, ale wiele Chrystusów opowiadają – inszego ta sekta a druga inszego; jeden tak naucza, drugi opak. Bo by jednego Chrystusa ukazowali, jednę by też Jego naukę mieli i jedność by między sobą zachowali. Ukazują Go w skrytości i w ciemno­ści, jakoby o Nim pierwej świat nie wiedział, pokątnie i w pust­kach. Z częściami i rozdziały idą, i na części Chrystusa dzielą: to w tym kącie ziemie, to w owym, a nie po wszytkim świe­cie. Dlategoż Pan mówi: nie wierzcie, bo Chrystus prawdziwy i Kościół Jego, jako błyskanie po wszytkim świecie świeci; na wschodzie się ukaże, a na zachodzie zaraz je widać. Nie po kątach Chrystus idzie, rozdziałów nie ma; jeden jest, dawno świetny jest, ma swój Kościół, oblubienicę swoję i Ciało swoje. Gdzie Ciało Chrystusowe, tam światło, tam orłowie lecą, tam wszyscy jedno mówią, jednego Chrystusa chwalą. W tym im tedy podobni dzisiejszy heretycy, onym ostatnim za antychry­sta, ale jeszcze nie ci są, którzy na końcu świata być z antychrystem mają; którzy wielkie a nigdy jeszcze nie bywałe prze­śladowanie na katoliki podniosą i mocą je tak ucisną, iż ofiary Mszej świętej mieć nie będą mogli (18) i okrutne zabijanie i mę­czeństwa cierpieć będą.

Czwarty znak końca świata, przyjście i królowanie na ziemi antychrysta własnego i osoby jednej. Wiele jest antychrystów, mówi święty Jan (19) – i idzie, prawi, antychryst. O tym Da­niel (20) prorokował i o tym Pan nasz Jezus do Żydów mówi (21): Jam przyszedł w imię Ojca mego, a nie przyjęliście mię; gdy przyjdzie drugi w imię swoje, onego przyjmiecie. I Jan święty wspomina i Apostołowie skoro na początku Ewangeliej powia­dać o nim poczęli, jako też i o końcu świata opowiadali. Synaczkowie, mówi Jan święty (22), ostatnia jest godzina, i jakoście słyszeli, iż antychryst idzie, teraz wiele się naczyniło antychry­stów i po tym znamy, iż ostatnia jest godzina. Jako za czasu swego zowie godzinę ostatnią, to jest koniec świata, nie właśnie, bo jeszcze daleko było do niego, tak i odstępniki i heretyki, którzy się już za jego czasów pokazowali, zowie antychrystami, nie właśnie, ale na wzór onego, który na własnym końcu świata tego przyjdzie; iż to jest w heretykach wszytkich jako w stru­mieniach po części, co w nim będzie zupełnie i ze wszytkim, jako we źródle wszytkich bluźnierstw, błędów i złości.

Którego Apostoł święty jako własnymi farbami opisuje (23), iż jeden będzie taki, a nie dwa, ani trzej, ani dziesięć. Iż ma być wielki grzesznik i syn zatracenia. Iż się nad Boga podnieść ma i czynić się Bogiem będzie. Iż w Kościele, nie w prawdzi­wym, który też z ludzi świętych jest, ale w ręku czynionym, który w Jeruzalem zbudowany i kościołem Bożym zwany bę­dzie, zasiędzie. O czym jaśniej Jan święty mówi (24), iż ta bestia tam zasiędzie, gdzie Pan Henochów i Eliaszów, które też pobije, ukrzyżowany jest. Iż też cuda, jako się rzekło, wielkie, ale fałszywe i w kłamstwie czynić będzie. Iż przyściem Pańskim zabity duchem ust Jego będzie. Inne jego okoliczności drugie pisma dotykają. Iż Żydowie do niego przystaną i za Mesjasza go uznają i przyjmą. Iż moc wielką nad królmi świata wszytkiego weźmie. Iż święte wyznawce Boże uciśnie srodze i mor­dować je a tracić będzie; a takie prześladowanie na nie uczyni, jakie nigdy nie było ani będzie. Iż ofiarę Mszej świętej i liturgiej wygubi, iż jej nikt zwierzchownie sprawować nie będzie mógł. Iż pieczęć swoję na rękę i na czoło swoich sług kłaść będzie, aby się krzyżem świętym pieczętować nie mogli. Iż półczwarta lata tylo królować i tyranizować będzie. Na co wszytko jasne Pismo święte mamy (25), i święci Doktorowie tak to wszytko wyłożyli, jako Ireneus, Cyrillus jerozolimski, Hilarius, Ambrozjus, Hippolitus, Sedulius, Augustinus, Origenes, Hieronimus, których słowa kłaść się tu trudno mają. Czytaj o tym szeroko kto chce gdzie indziej i w polskim języku. Z których okolicz­ności antychrysta onego prawego, samego, pokazuje się, iż jeszcze nie przyszedł i końca świata nie będzie.

Z takich wielce znacznych wywodów z Pisma świętego i z doktorów świętych patrzyć każdy i zapłakać na taki niewstyd dzisiejszych heretyków może, którzy dla wielkiego jadu, który mają na swego sędziego i wójta, i stróża prawdy i Ewangeliej, na papieża rzymskiego – bez dowodów, bez świadectw, bez prawdy, bez Doktorów, bez kronik, bez wstydu, śmieją bluźnić, iż antychryst dawno przyszedł i na rzymskim papie­stwie siedzi. By wżdy powiedzieli, którego czasu nastał, iż się wszytek świat nie obaczył. Która kronika o tym świadczy, iż który papież zwał się Bogiem, iż cuda fałszywe czynił, iż Ży­dowie do niego przystali, iż Boga bluźni, iż ofiarę świętej Mszej wymiata, iż tylo półczwarta lata królował. O niestatku i niewstydzie, jako cię żałować!

Piąty znak końca świata: przyjście Eliasza i Henocha. Ci co jeszcze nie umarli do tego czasu, od lat piąci tysięcy, święci i starzy, przyjdą nauczać świat, i karać fałsze, i zdrady anty­chrysta i sług jego ukazować, na koniec świata, aby ludzie do pokuty przywodzili, a błędy i fałsze antychrysta ukazowali. O czym są proroctwa u Malachiasza, który tak napisał (26): Oto ja wam poślę Eliasza proroka, pierwej niż przyjdzie dzień Pań­ski, wielki, straszliwy, który obróci serca ojcowskie w syny ich. To proroctwo Pan potwierdza. Bo gdy Uczniowie to, czego się w Zakonie nauczyli, wspomnieli, iż ma Eliasz przyjść, Pan im rzekł (27), iż Eliasz on prawy przyjdzie i wszytko naprawi, to jest to, co antychryst skazi, około ludzkiego zbawienia. Toż Mędrzec mówi o Henochu (28): Henoch podobał się Panu Bogu i przeniesiony jest do raju, aby podał narodom pokutę. To jest, na to go Pan Bóg chowa, aby na końcu świata antychrystowe fałsze ukazał, a ludzie do pokuty przywiódł. I o Eliaszu tenże mówi (29): Eliasz wzięty w obłoku ognistym i na wóz koni ogni­stych; napisany jest na sądy czasów (to jest, on przed dniem sądnym przyjdzie), aby ulżył gniew Pański i wmówił serca ojcowskie w syny i naprawił pokolenia Jakubowe. Tak te pisma wyłożyli i święci Doktorowie (30): Ireneus, Tertullianus, Epifanius, Hieronimus, Augustyn.

Ostatni znak końca świata – nawrócenie wszytkich Ży­dów do Chrystusa naszego. Bo gdy je antychryst skupi i zwie­dzie, Henoch je i Eliasz naprawi i do wiary świętej i Mesjasza prawego przywiedzie. O czym i Mędrzec na tym miejscu, jako się wyżej rzekło, dał znać. I Pan nasz Jezus o Eliaszu mówi (31), iż on wszytko naprawi. I Apostoł Paweł święty także twier­dzi (32): Nie chcę, abyście nie mieli wiedzieć, bracia, tajemnice tej: iż ślepota jest do czasu w Izraelu, póki zupełność narodów abo pogaństwa nie wnidzie, i tak wszytek Izrael zbawion będzie; jako pisano jest: Przyjdzie z Syjonu, który oddali niezbożność od Jakuba. Po tych tedy znakach domyślamy się, iż jeszcze światu temu końca nie będzie tak rychło.

Lecz śmierć każdego z nas uczyni nam koniec świata tego, a lepiej nam podobno, iż czasów onych nie doczekamy. Acześmy już doczekali podobnych bardzo rzeczy, które na końcu świata będą. Bo wiele królestw chrześcijańskich nie tylo od cesarstwa rzymskiego, ale i od Kościoła świętego odpadło i srogą apostazją i odszczepieństwo czyniąc, w moc turecką i pogańską wpadły, i prawie poginęły: Egipt, Armenie, Azje, Frygie, Syrie i inne wschodnie Kościoły. I po zachodnich pociechy nie mamy. Czego poganin nie posiadł, to heretyctwa popsowały. Co się dzieje w Angliej, w Szkocjej, we Francjej, Niderlandzie, w Daniej, w Szwecjej, w Niemcach, z wielkim żalem wspominamy. Antychrystowi przesłańcy, heretycy, wszytkie niepokoje wzruszają, ludzie do bluźnienia Pana Boga i do pogaństwa i do rozpustności złych niechrześcijańskich obyczajów przywodzą, uciskają i mordują srogim zabijaniem. Katolicy stępieli w mi­łości Bożej i w zatrzymaniu chwały Jego. Zdrady, chytrości, nieuprzejmości, łakomstwa, nieczystości, swarów i zazdrości wszędzie pełno. Każdemu wolno Pana Boga lżyć i bluźnić. Niezgody i zazdrości i nadętości chrześcijańskich panów wszytko gubią. Czegoż czekać mamy? Z Eliaszem możem mówić (33): Weźmij, Panie, duszę moję, na takie nieczci chwały Twej pa­trzyć nie chcę. I z onym Matatiaszem: Gdyż tak Pan i chwała Jego zelżona, a na co mam tu w tym żywocie zostawać? (34) To, co Pan Bóg użyczył czasu, na przyprawowanie do naszego końca świata obracajmy. Bo gdy nasza śmierć przyjdzie, ko­niec nam tego świata uczyni.

 

WTÓRA CZĘŚĆ

O pożytkach rozmyślania o końcu świata

Napierwszy z tego pożytek, iż się człowiek od zamiłowa­nia świata, który tak zginie, słusznie odrażać ma. Jako Jan święty upomina (35): Nie miłujcie świata i tego co na nim jest. I dał przyczynę: Bo świat mija i pożądliwość jego. Oszukasz się na tej miłości, gdy do tego sercem przystajesz, przy czym się zostać nie możesz i co się z ręku twoich wydziera i jako dym abo mgła ginie. Dzieci się ukochają w bańkach na wo­dzie, lecz skoro dmuchną, wnet im znikną. Gdy dom podgniły trzeszczy i ściany się chylą, uciekają z niego wszyscy, bojąc się, aby ich nie przytłukł. Widzim, iż dom świata tego upaść ma; jakoż z niego uciekać nie mamy? Czekać li masz srogiego zawalenia i przykrej śmierci? Uciekajmy, jako Mojżesz na lud wołał, gdy się ziemia z heretykami zapadała (36), abyście się w ich grzechach nie zagarnęli. Ten dobrze z świata ucieka, ten sobie bezpieczeństwa wielkiego nabywa, który serce i miłość i ko­chanie swoje wzgórę, jako Apostoł mówi, obraca, a obcowanie swoje w niebie pokłada (37).

A jako gdy dom ma upaść, nie tylo sam uciekasz, ale swe rzeczy wszytkie z niego wynosisz, tak się i z tego świata wynośmy, a co nadroższego na nim mamy, jako z ognia wyry­wajmy; a czego wynieść nie możem, nie żałujmy ani się po to wracajmy, ani się nazad obracajmy. Gdy dom gore, naprzód się do skrzynki mieciesz, w której masz przywileje, abo złoto i pieniądze. Tak my, mając na świecie i w tym ciele, które tu z światem się psuje, dusze drogie, krwią Pana Boga naszego odkupione, wyrywajmy je z ognia pożądliwości świeckich, w któ­rych zgorzeć mogą i zginąć. Majętność, domy, wsi, zamki, pieniądze zostać muszą; wszakże ten to z ognia wynosi, który jałmużnę nędznym czyni i na ubogie rozszafuje. Tę majętność posyłamy na dobre bezpieczne miejsca, gdzie ją zaś najdujemy i gdzie się nam miłosierdzie dobrze zapłaci. A czego wynieść nie możem, to ochotnie pomiatajmy. Żon, dzieci, przyjaciół, powinnych wziąć z sobą nie możem; nie żałujmyż ani się obra­cajmy nazad, żoną się Lotową karząc (b). Już się po suknią, mówi Pan (38), nie wracaj, już do domu powietrzem zarażonego nie wchodź, by tam miał rzeczy nadroższe; już Sodomę świata tego widząc gorejącą, całym sercem opuszczaj.

Szukajmy sobie pewniejszego domu, niżli tu na świecie budujem. Te domy z światem się obalą i zginą, z tych nas gospodarz własny, którego śmiercią zowiem, wypędzi. Lecz on dom, którego Abraham i z swymi szukał, włócząc się po cu­dzych krainach, a gościem się wszędzie zowiąc (39), ręką Bożą budowany – wielki, mocny, i wieczny jest. Tu się nie osiędziem, nie mamy statecznego mieszkania (40), jedno ono, którego szukamy i dali Bóg, najdziemy w niebie.

Jeszcze i ten pożytek, patrząc na koniec świata, odnośmy. Gdy co pięknego, wspaniałego, drogiego, wielkiego, bogatego widzim, co pożądliwości nasze i serce i chuć do siebie ciągnie, patrzmy na koniec, na który ona rzecz przyjść ma. Tak ucznio­wie Chrystusowi, jako się rzekło, gdy się zdumiewali, dziwując się onej kościoła w Jeruzalem ozdobności, wielkości, wspania­łości, nakładom (c), usłyszeli od Pana potrzebną przestrogę (41), aby nic na świecie sobie nie ważyli, ani do czego świeckiego przy­stawali, a kochanie od nawiętszej i nadroższej i napiękniejszej rzeczy na świecie odejmowali, patrząc na jej koniec. To, czemu się dziwujecie i co w sercu swym za wielką rzecz poczytacie, zginie, w niwecz się obróci, kamień na kamieniu nie zostanie. Gdy ujrzysz urodziwą niewiastę, wspomnij na koniec, a mów: Gnój w złoto uwiniony, ropa jedwabiem przykryta. Gdy ujrzysz grzesznika bogatego, hardego, z kupą sług, z trzodą dzieci, wy­niosłego jako ceder na Libanie (42), mów (43): Nie bój się pogróżek człowieka grzeszącego, bo chwała jego gnój i robak; dziś się podnosi, a jutro go nie najdziesz, bo się w ziemię obrócił i my­śli jego zginą. Gdy się widzisz zdrowego i dużego, wspomnij na koniec, a mów: Nie długo tego. Gotuj się do niemocy, staro­ści i śmierci. Przed Jezabelą, jako się dziś tydzień wspomniało (44), ziemia drżała, gdy Proroki Boże zabijała i ludzie poddane gubiła, jako chciała; a gdy z okna zrzuconą kopyta końskie deptały i przed zamek wywleczoną psi jedli, mówili ludzie: A onaż to Jezabel? (45) Do takiego-li to końca przyszła? Końcem się tedy tych świeckich rzeczy od świata i pożądliwości ich odrażajmy, a mówmy z Ezechielem (46): Koniec idzie, koniec idzie, teraz ko­niec twój. I puści Pan Bóg gniew swój, na nas, jeśli pokuty czynić nie będziem. Bardzo podobny jest koniec każdego czło­wieka do końca tego widomego świata, którego podobno nie doczekamy, ale śmierć nasza koniec nam tego świata przyniesie. To, co będzie przy końcu świata, toż przy naszej śmierci będzie. Bo człowiek jest jako mały świat, mówili filozofowie. Jako przed końcem świata Ewangelia wszytkim narodom opowiadana być ma, tak przy naszym końcu żywota tego napilniej nam bę­dzie tej dobrej na onę złą godzinę nowiny, aby się nam wbi­jała, abyśmy z nią umierali, abyśmy w niej dobrego końca i śmierci szukali. Kto może lepiej umrzeć jako ten, który go­rąco wierzy, iż Bóg dla niego umarł i swoją śmiercią jego śmierć wieczną umorzył? Kto może w grzechach swoich roz­paczać, gdy wie i mocnie się na tym usadził, iż krew Baranka onego gładzi grzechy nasze? Jako się mam czarta bać i wszytkiej mocy jego, a jam z nim spojony, który czartowską moc skruszył, Jezus, Zbawiciel mój. O święta Ewangelia, stójże przy mnie. O towarzysze moi, którzy na moję śmierć patrzyć będziecie, nabijajcie mi to do ucha. Tym mię jako głośną trąbą do tej wojny pobudzajcie, a ja uweselę się naonczas w Jezusie, Zbawicielu moim.

Pomnij, wierny katoliku, jako przy twoim końcu świata, to jest przy śmierci, odejmąć wszytkę władzą i państwo nad tym, coś miał, abo w czymeś się kochał. I rzekną (47): Sprawuj się włodarzu, już nie możesz dalej władnąć. Zdjęty człowiek niemocą ciężką, rzeczy jego w cudze ręce wpadają. Drugdy na łóżku heretyk kapłana woła, a to się trafia u nich często; a słudzy abo żona heretyczka mówi, iż szaleje, nie słuchajcie go. Drugdy rozkazuje, aby dano tylo jałmużny do szpitalów, klasztorów, kościołów, a żona odpowiada, iż się tak stanie, a nic nie uczyni, abo klucza teraz nie masz. Chce chory na kościół, abo ubogie fundować, a syn mówi: Nie mogę pisarza dostać, urzędu teraz nie masz. Póki tedy władniemy tym, czego nam do rąk Chrystus powierzył; póki się panowanie nasze nie skazi; póki i sami sobą, i myślami swymi i bacze­niem a rozumem dobrym władniem, czyńmy sobie i zbawieniu naszemu pomoce, aby nas zły koniec nie potkał.

Przypadną też przed tym końcem świata uciski i ciężko­ści wielkie, jakicheśmy nigdy nie miewali. Bo na ten raz przy śmierci zostają bóle, kości łamania, targania żył i wszytkich sił rozerwanie, i co jedno jest na świecie ciężkości; o których człowiek mówić nie umie, jedno je ten czuje, co cierpi. Jakoby góry wszytkie na tobie leżały, jakoby cię wszyscy na świecie katowie mordowali – to przy śmierci ludzie potyka. Acz nie wszytkich jednako; widzim drugie łagodnie schodzące, ale patrzym na drugie wielką ciężkością i kila dni i nocy konające. W którym konaniu one się niewymowne ciężkości zamykają, o których Pismo mówi (48): Ogarnęły mię boleści śmierci, boleści piekielne ogarnęły mię. Jako wtenczas może kto swoje duszne zbawienie obmyślać, gdy się myśl wszytka tam gdzie boli obróci? Jako możesz co rozprawiać, gdy i mowę stracisz? Po­czujmy się, a za czasu, póki do tego nie przyjdzie, swe rzeczy do dobrego końca świata stosujmy.

Tamże przystąpią heretyckie pokusy, które nam psować wiarę katolicką o wszytkich artykułach będą. Tam ci przy­padną heretyckie argumenta, któreś słyszał, o którycheś czytał i o którycheś nie myślił; jakoby to wszytko, coś wierzył, plotki były, a żadnej pewności nie miały. Jakiej tam wiary na odbi­cie onych ognistych strzał będzie potrzeba, jakiego statku, ja­kiego wołania: Credo, credo – dobrze uważaj, a gotuj się każdy. Jako łowcy, chcąc zwierza dostać, u ciasnego miejsca abo dziury stoją i psy zasadzają, tak czarci przy tej ciasnej dziurze śmierci naszej napilniejszy są i tam sieci stawią, tam nas zdradzić i poimać nawięcej myślą.

A gdy nieprzyjaciel wiary zepsować nie będzie mógł, do grzechów się obróci i ukaże wszytkie na karcie długiej pisane; i ujrzysz, coś uczynił i mówił i myślił przez cały żywot twój, do rozpaczy cię o miłosierdziu i łasce Bożej przywodząc, a sąd i sprawiedliwość i ostrość dekretów i karania Boskiego ukazu­jąc. Pókiś był zdrów, miłosierdziem i łaską Boską od pokuty cię odwodził, a przy śmierci sprawiedliwością straszyć cię bę­dzie ten nieprzyjaciel. Na jaką się tam nadzieję i pociechę su­mienia zdobyć potrzeba i jako dobre uczynki przy miłosierdziu i łasce Chrystusowej nas wesprą i otuchy dodadzą, nie trudno uważyć.

Na koniec twarzą swoją własną i dziwnie straszliwą ukaże się antychryst, abo który piekielny jego towarzysz, szatan, z sprosną gębą i ognistymi oczyma i wzrostem straszliwym, i z wojskiem czarnym a ogromnym swej roty, chcąc cię poźrzeć i do końca serce skazić. A jeśliś na drodze potępienia, zwiąże cię i poprowadzi z hukiem i triumfem do Sędziego. Jeśliś zaś na zbawiennej drodze, przystąpi, jako Henoch i Eliasz, Anioł twój i odgromi one wojska od ciebie i uczynić dobre serce i poprowadzi cię do Sędziego, tusząc ci dobrze, a widząc za tobą uczynki i pokutę twoję.

O Panie Jezu Chryste, nie mieszkajże naonczas posłać Anioła Twego, stróża mego, który by mię w tamte nieznajome krainy prowadził, a nieprzyjaciele moje płoszał. Niech się z po­mocy Twej dziś i teraz na te przygody opatruję; niech mię ta ślepota nie ogarnuje, abych tego końca swego wiedzieć i co dzień nań patrzyć nie miał. Przez gorzką mękę i śmierć Twoję. Amen.

Ks. Piotr Skarga SI (*)

––––––––––

 

Kazanie katolickiego Kapłana na XXIV i Ostatnią Niedzielę po święcie zesłania Ducha Św.

 

 

 

19. XI. św. Elżbiety Węgierskiej

1024 717 admiin

19. XI. św. Elżbiety Węgierskiej
LITANIA do Świętej Elżbiety
Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.
Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata Boże, zmiłuj się nad nami,
Duchu święty Boże, zmiłuj się nad nami,
Święta Trójco Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta Maryjo, matko miłosierdzia, módl się za nami.
Święta Elżbieto, królewno węgierska i księżno turyngska, Boga nad wszystko miłująca,
módl się za nami.
któraś służyła Bogu od swego dzieciństwa,
szczególnie nabożna do Najśw. Panny Maryi,
któraś się w opiekę świętego Jana Ewangelisty zupełnie oddała,
naśladowniczko i godna córko św. Ojca Franciszka,
ozdobiona darami niebieskimi,
ożywiona duchem męstwa i stałości,
pokorna służebnico Boska w pośród okazałości dworskich,
mistrzyni życia chrześcijańskiego,
wzorze przedziwny dobrych obyczajów,
fiołku woniejący pokorą,
gorliwa naśladowniczko cnót św. Ojca Franciszka,
za matkę ubogich znana,
szczodra szafarko dóbr ziemskich,
prawdziwa opiekunko sierót,
troskliwa karmicielko ubogich,
miłosierna wspomożyc. wszystkich w potrzebie będących,
skwapliwa pocieszycielko strapionych,
starannie pielęgnująca chorych,
odważna gardzicielko znikomości ziemskich,
zaszczycie Trzeciego Zakonu świętego 0. Franciszka,
wierna oblubienico Chrystusowa,
gołębico jęcząca od ran Jezusowych
ubóstwo stale miłująca,
wdowo cierpliwa w uciskach,
srodze prześladowana przez krewnych,
zawsze stała w przeciwnościach,
znakomita cnotami i cudami,
przykładzie ochotnego posłuszeństwa,
ślepym wzrok przywracająca,
cudowna wskrzesicielko umarłych
skuteczna pośredniczko u tronu łaskawego Boga,
zaszczycie i chwało narodu swego
czujna obrono wszystkich Cię wielbiących,
Do Ciebie Jako matki naszej, uciekamy się,
Do Ciebie wołamy, o Oblubienico najwyższego Pana,
Do Ciebie wzdychamy, o pocieszycielko zasmuconych,
Ciebie wzywamy, o potężna patronko nasza,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas.
Kyrie elejson, Chryste elejson, Kyrie elejson.

Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo.

Modlitwa
Miłosierna na ubogich św. matko Elżbieto, któraś wołała sama głód i pragnienie cierpieć, żebyś głodne nakarmiła sieroty, uproś nam cząstkę niebieskich bogactw, abyśmy tu dobrocią boską nasycali się, a nigdy wiecznego nie zaznali głodu. Przez Fana naszego Jezusa Chrystusa. Amen.

Nabożne wzywanie św. Elżbiety

Święta Elżbieto, węgierska królowo
Ku chwale Boga Tyś zawsze gotową,
Wspomóżże i mnie Twoimi cnotami
I zasługami.

Sieroty, wdowy, zewsząd wspomagała,
Gdyś wszystkie skarby ubogim rozdała.
Chorym i nędznym łaskaweś służyła,
Jak długoś żyła.

Ubogi zakon Franciszka przyjęłaś,
I grubą suknię za purpurę wzięłaś,
Świat depcząc, na podziweś siebie zwyciężała,
Ciało karała.

Spraw to u Boga Twoimi prośbami,
Niechaj gardzimy świata powabami.
Abyśmy w niebie na gody trafili,
Tam z Tobą żyli.

Módl się za nami św. Elżbieto.
Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.

MÓDLMY SIĘ

Wiernych Twoich serca. Boże miłosierny, racz oświetlić i dla chwalebnych modlitw Błogosławionej Elżbiety, daj nam rozkoszami świata pogardzać, a niebieskim zawsze cieszyć się weselem. Przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje na wieki wieków. Amen.

Katolickie odrzucenie nowej mszy

720 720 admiin

Katolickie odrzucenie nowej mszy

Centrum Studiów Giuseppe Federici – O nowe powstanie

Komunikat nr 102/13 z 10 grudnia 2013 r., Matki Bożej Loretańskiej

Słowo wstępne x. Franciszka Ricossy do Krótkiej analizy krytycznej Novus Ordo Missae (Centrum Księgarskie Sodalitium)

30 listopada 1969 roku, w pierwszą niedzielę Adwentu, a zatem początek nowego roku liturgicznego, miał wejść w życie we wszystkich kościołach katolickich nowy „Ordo Missae”, nowy mszał (promulgowany konstytucją apostolską Missale Romanum z 3 kwietnia, 1969 roku), jako wdrożenie, jak mówiono, soborowej konstytucji o liturgii Sacrosanctum concilium (4 grudnia, 1963 r.). Zgodnie z intencją Pawła VI, jasno wyrażoną podczas konsystorza kardynalskiego 24 maja, 1976 roku, zreformowany mszał miał zająć – definitywnie – miejsce starego: „Przyjęcie nowego Ordo Missae nie jest oczywiście pozostawione wolnemu wyborowi kapłanów czy wiernych: a Instrukcja z 14 czerwca 1971 roku przewidziała odprawianie Mszy w starożytnej formie, za pozwoleniem ordynariusza, tylko przez starszych i chorych kapłanów, którzy sprawują Boską Ofiarę bez ludu. Nowe Ordo zostało promulgowane ponieważ zastępuje stare, po dojrzałych przemyśleniach, wskutek zaleceń Soboru Watykańskiego II.”

Minęło już trzydzieści lat od tamtego sławnego przemówienia i stary mszał nie zniknął, czego przecież chciano i jak myślano. Stało się tak nie tylko dlatego, że do tej pory rzeczywiście odprawia się według niego w każdej części świata katolickiego, ale również dlatego, że postanowienia wydane przez następców Pawła VI coraz to szerzej autoryzowały odprawianie według starego mszału; ostatnim w czasie jest Motu proprio Summorum pontificum z 7 lipca, 2007 r.

Stary Ordo Missae nie zniknął, to jest faktem. Jak to wyjaśnić? Wyjaśnia to inny fakt: brak pokojowej akceptacji zreformowanego mszału ze strony Kościoła. Od samego początku nie tylko wielu kapłanów, biskupów i nawet kardynałów dalej odprawiało według starego Missale romanum (jeszcze niedawno, pewna książka i wywiad wyjawiły, na przykład, że do tych ostatnich należy zaliczać biskupa Ronca i kardynała Poggi’ego). Ale wniesiono również obiekcje, krytykę, zarzuty wobec samej prawowierności reformy liturgicznej, że – między innymi – nie wdrażała postanowień soborowych, ale wykraczała poza nie i czasami była z nimi sprzeczna (cf. kard. Alfons Stickler, Témoignage d’un expert au Concile [Świadectwo soborowego eksperta – przyp. PA], A.P.O.C. – Centre international d’études liturgiques, Versailles, Francja, 2002 r.).

W tym samym roku, co promulgacja nowego mszału, zostały przeto opublikowane dwa studia teologiczne, w którym nie tylko stosowność, ale i wręcz prawowierność nowego mszału była poddana dyskusji, studia, które Czytelnik będzie mógł przeczytać, kolejno, w tej broszurce i w numerze 63. pisma „Sodalitium”.

Pierwszym i najbardziej znanym z tych studiów była Krótka analiza krytyczna Novus Ordo Missae, wydana na „Boże Ciało 1969”, dzieło, według słów kardynałów Ottavianiego i Bacciego, którzy je zatwierdzili i przedstawili Pawłowi VI, „pewnej wybranej grupy teologów, liturgistów i duszpasterzy”. Krótka analiza została opublikowana w Rzymie przez „Fundację Lumen gentium” (w rzeczywistości stowarzyszenie „Una Voce”) i dość szybko przetłumaczona z włoskiego na francuski i na liczne inne języki. Również drugie studium, opublikowane w Paryżu przez pismo „La Pensée catholique” (nr 122, rok 1969, ss. 5-43), zatytułowane „Ordo missae”, było dziełem anonimowej „grupy teologów”. W rzeczywistości, głównym autorem, jeśli nie jedynym, tych dwóch anonimowych i zbiorowych dzieł, był dominikański teolog Michał Ludwik Guérard des Lauriers.

W owym 1969 roku, ojciec Guérard des Lauriers nauczał w Rzymie, na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim, gdzie został wezwany przez rektora, x. prałata Antoniego Piolantiego, w 1961 roku. Urodzony w Suresnes, pod Paryżem, w 1898 roku, Rajmund Michał Karol Guérard des Lauriers dość szybko wyróżniał się swymi wybitnymi zdolnościami intelektualnymi. W 1921 roku wstąpił do Ecole Normale Superieure (przy ul. d’Ulm w Paryżu), zdał egzamin konkursu matematycznego w 1924 roku. Dwa lata studiował w Rzymie, u profesora Levi-Civita, przygotowując pracę, którą obroni na Sorbonie u profesora Elie Cartan. Właśnie podczas swego pobytu w Rzymie poczuł powołanie do życia zakonnego, co przerwało jego olśniewającą karierę naukową, ale nie jego studia, które chciał całkowicie poświęcić Prawdzie pierwszej. Wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego w 1925 roku, złożył w nim śluby w 1930 roku z zakonnym imieniem brata Ludwika Bertranda oraz został wyświęcony na kapłana w 1931 roku. Od 1933 roku nauczał na dominikańskim Uniwersytecie Saulchoir, gdy, jak powiedziałem, został wezwany do Rzymu przez x. prałata Piolantiego i otrzymał katedrę na „Uniwersytecie Papieża”, jak zwano Uniwersytet Laterański. Z bliska zatem widział wydarzenia Soboru Watykańskiego II, który wstrząsnął życiem Kościoła; protagoniści, w znaczeniu negatywnym, tej rewolucji to, między innymi, dwaj współbracia dominikańscy z Saulchor: ojciec Chenu i ojciec Congar. Na zakończenie Soboru Paweł VI przekazał reformę litrugiczną nie Kurii Rzymskiej, ale Consilium ad exequendam Constitutionem de Sacra liturgia, które miało za pierwszego przewodniczącego kardynała Jakuba Lercaro, a jako sekretarza ojca misjonarza Hanibala Bugniniego. Kardynał Antonelli, który był członkiem Consilium, napisał: „mam wrażenie, że pozwala się na wiele, przede wszystkim w materii sakramentów, mentalności protestanckiej”; w obrzędzie Mszy „nacisk na ideę wieczerzy […] wydaje się być na niekorzyść idei ofiary”.

Począwszy od 1965, roku, w którym wprowadzono język narodowy do liturgii, pojawił się jednak sprzeciw wobec trwającej reformy liturgicznej wraz z założeniem Międzynarodowego Stowarzyszenia Una Voce Dicentes, dla zachowania liturgii łacińsko-gregoriańskiej. We Włoszech, w Rzymie, Una Voce została założona 7 czerwca 1966 roku. Nie pojawia się wśród nazwisk założycieli autorka Cristina Campo (1923-1977): a jednak to ona zainspirowała i poprowadziła pierwsze kroki nowego stowarzyszenia, które miało mało czasu na próby sprzeciwu wobec stworzenia ex-novo, rzecz niesłychana, nowego obrzędu Mszy rzymskiej, która miała zastąpić i unicestwić Mszę, która od niepamiętnych czasów była przekazywana aż po nasze czasy od czasów św. Leona Wielkiego i św. Grzegorza Wielkiego, a którą św. Pius V prawie „kanonizował” jako wał obronny przeciwko herezji protestanckiej.

Krótka analiza krytyczna rodzi się ze spotkania, w Rzymie, dominikańskiego teologa Guérard des Lauriers i bolońskiej autorki, Krystyny Campo (pseudonim Wiktorii Guerrini), która wcześniej przeniosła się do Rzymu. Krystynie Campo, jej wzlotom i upadkom, nasze Centrum Księgarskie poświęciło publikację (F. Ricossa, Cristina Campo, o l’ambiguità della Tradizione [Krystyna Campo, czyli niejednoznaczność Tradycji – przyp. PA]), do której odsyłamy Czytelnika; w nim opisana jest również historia ze wszystkimi zmiennymi kolejami losu Krótkiej analizy krytycznej Novus Ordo Missae, których jednak nie przytaczamy w tym krótkim wprowadzeniu. Wystarczy przypomnieć, jak to Krótka analiza była „zredagowana w miesiącach kwietnia i maja 1969 roku [nosi ona symboliczną datę Bożego Ciała, które w tamtym roku wypadło 5 czerwca], zwłaszcza nocą, bowiem to nieprzewidziane zadanie doszło do dni już dość zajętych [Ojciec Guérard nauczał na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim]. Dyktowany w oparciu o notatki napisane po francuski i napisany bezpośrednio po włosku przez W. C. Guerrini, tekst został zakończony i skrupulatnie dopracowany przez tę ostatnią, zwłaszcza jeśli chodzi o wszystko, co dotyczy liturgii”. Tak napisał sam ojciec Guérard w przedmowie, z 1983 roku, nowego wydania Krótkiej analizy po włosku i francusku. Było to zatem dzieło ojca Guérard i Krystyny Campo: porównanie artykułu przytoczonego wcześniej, opublikowanego w paryskim piśmie „La Pensée catholique”, z Krótką analizą, w samej różnicy stylu, wskazuje z łatwością na podobieństwo argumentów rozwiniętych przez ojca Guérard w obu tekstach, rozwinięcie przez niego niektórych wątków z Krótkiej analizy w artykule po francusku oraz część własna Krystyny Campo, która to znajduje się w Krótkiej analizie, a nie w artykule z „La Pensée catholique”. Po publikacji naszej pracy Krystyna Campo, czyli niejednoznaczność Tradycji nie może pozostać żadna wątpliwość co do autorów Krótkiej analizy (ojciec Guérard des Lauriers i Krystyna Campo): ojcostwo, które skądinąd ojciec Guérard publicznie sobie przypisał, czego nigdy nie zdementowano, w piśmie „Itinéraires” (nr 146, wrzesień-październik 1970 r.). Wymieniono wiele innych nazwisk; faktycznie w siedzibie Una Voce odbywały się spotkania przygotowawcze, podczas których swój wkład włożyli pewni księża („pięciu lub sześciu”, według ojca Guerard), spośród których warto wspomnieć: liturgistę x. prałata Dominika Celadę i kurialistę, x. prałata Renato Pozziego, ale ich wkład był marginalny. Abp Lefebvre, który jeszcze mieszkał w Rzymie i dopiero co rozpoczął dzieło Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X w Szwajcarii, śledził z bliska prace rzymskie i je zachęcał; aby jednakże chronić powstające Bractwo pozostał za kulisami: „Abp Lefebvre zachęcał nas nieco z daleka – wspominał bp Guerard des Lauriers – napełniał nas owszem nadzieją: ‘będą podpisy 600 biskupów!’ Niestety zabrakło nawet jego własnego”.

Mimo wszystko udało się Una Voce (oprócz Krystyny Campo: Emilia Pediconi i Elżbieta Gerstner) uzyskać dla Krótkiej analizy poparcie dwóch kardynałów: Antoniego Bacciego, który już wcześniej krytykował publicznie reformę liturgiczną oraz Alfreda Ottavianiego. Inni purpuraci (Parente, Felici, Staffa) udzielili swego poparcia i byliby podpisali Analizę krytyczną, gdyby nie okoliczności, które opisane są w mojej pracy o Krystynie Campo, [czyli to, że] nastała konieczność prędkiego skierowania Krótkiej analizy do Pawła VI w październiku 1969 roku; kard. Ottaviani udzielił swego poparcia 13 września, kard. Bacci 28 września.

Poparcie kardynała Ottavianiego było szczególnie poważne, bowiem ów purpurat był odpowiedzialny za Święte Oficjum, a później Kongregację doktryny wiary, a to przecież sama zgodność Novus Ordo z wiarą katolicką zdefiniowaną na Soborze Trydenckim była negowana przez obu purpuratów. Paweł VI był zatem zmuszony zawiesić publikację nowego mszału i poddać go zbadaniu przez komisję założoną naprędce. Zadanie Komisji było jednak jasne: zwolnić Nowy Mszał z wszelkich zarzutów; a jednak decyzja, by przejrzeć i poprawić liczne wyrażenia Institutio generalis (doktrynalnego wprowadzenia do nowego mszału) tylko potwierdziła zasadność zarzutów.

Te zarzuty – oficjalnie wysunięte wobec Kościoła, in facie Ecclesiae przez dwóch wybitnych purpuratów – wciąż zachowują swoją zasadność. Potwierdza to sam Alfons Maria kard. Stickler w liście z 27 listopada 2004 roku, z okazji nowego wydania Krótkiej analizy krytycznej: „analiza ‘Novus Ordo’ dokonana przez tych dwóch kardynałów w niczym nie straciła na wartości i, niestety, na swej aktualności. […] Skutki reformy, według wielu, dziś, były katastrofalne. Zasługą kardynałów Ottavianiego i Bacciego było odkrycie wcześnie, że zmiana obrzędów prowadziła do fundamentalnej zmiany w doktrynie. […] Chwalebnym jest więc i pożytecznym ponowne oddanie głosu – zgodnie z waszym życzeniem – tym dwóm książętom Kościoła, obrońcom doktryny, Tradycji katolickiej i papiestwa”.

Po Krótkiej analizie krytyka reformy liturgicznej (Mszy, ale również sakramentów) została zgłębiona w wielu pracach: przypominamy, między innymi, od końca lat ’70, wkład biskupa Campos, bpa de Castro Mayera, przy współpracy Arnolda Ksawerego Vidigal da Silveira, a następnie L. Sallerona, Michała Daviesa, A. Cekady, K. Gambera i wielu innych… Faktem pozostaje, że Krótka analiza krytyczna, wedle słów Jana Madirana, jest „historycznym dokumentem kapitalnej wagi”. „Na zawsze ustala jakie były powody tych, którzy przeciwstawili się, kategorycznie i od pierwszej chwili, nowemu Ordo Missae. Cała reszta przyszła później, cała reszta z tego się wywodzi: na pierwszym miejscu z treści tej ‘Krótkiej analizy’, na drugim miejscu z autorytetu dwóch kardynałów. Tekst ten jest, tekst ten pozostanie dla historii, pierwszym momentem katolickiego sprzeciwu skierowanego przeciwko nowej mszy”.

Dokument historyczny, na pewno. Ale również dokument teologiczny, doktrynalny, ośmielimy się powiedzieć, że kościelny: przedstawia, na zawsze, głos hierarchii katolickiej przeciwko reformie trącącej protestantyzmem, która nie może, jako taka, pochodzić od Kościoła katolickiego. Teologiczne, sakramentalne, kościelne i doktrynalne konsekwencje „promulgacji” Novus Ordo zostały logicznie i ściśle wywnioskowane, zgłębione i wyłożone przez ojca Guérard des Lauriers w jego monumentalnym studium o ważności Novus Ordo Missae („Réflections sur le Nouvel Ordo Missæ” [„Przemyślenia na temat nowego Ordo Missae” – przyp. PA], pro manuscripto 1977 rok), a później w jego studiach nad formalnym wakatem Stolicy Apostolskiej opublikowanych w przeglądzie teologicznym „Cahiers de Cassiciacum” (w latach 1979-81). Ale już Krótka analiza, podpisana przez kardynałów Ottavianiego i Bacciego, nie ograniczała się do proszenia Pawła VI o pozwolenie na przetrwanie starożytnemu i czcigodnemu Mszałowi rzymskiemu. Wzywała ona również do zniesienia nowego, kierując oskarżenie wobec jego doktrynalnej prawowierności. Ten, kto zadowala się motu proprio Summorum pontificum, które, przeciwnie, ogłasza, że mszał zreformowany przez Pawła VI jest rytem zwyczajnym Kościoła katolickiego i które a priori broni jego doktrynalnej prawowierności, już porzucił bitwę rozpoczętą, 40 lat temu, przez Krótką analizę krytyczną Novus Ordo Missae. Ponownie publikując Krótką analizę krytyczną pragniemy potępić i uniknąć tej dezercji, ponownie przedstawić tym, którym trzeba obiekcje dwóch kardynałów, póki ich głos, echo nieomylnej i niezmiennej doktryny Kościoła, nie zostanie usłyszany i przyjęty. Czynimy to w głębokim akcie miłości i adoracji wobec Ofiary, którą Pan Nasz Jezus Chrystus złożył Ojcu na Krzyżu i która także dziś, każdego dnia, dzięki tym, którzy pozostali wierni przez te czterdzieści lat, jest nadal odnawiana na ołtarzach.

 

Niedziela XXIII.po Zesłaniu Ducha św.

1024 398 admiin

Dzisiaj XXIII. Niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego

KRÓTKI WYKŁAD

ŚWIĘTYCH EWANGELIJ

NA NIEDZIELE I ŚWIĘTA CAŁEGO ROKU

KS. PIOTR XIMENES

Na Niedzielę XXIII po Świątkach Ewangelia u Mateusza św. w rozdz. 9

Również wspomnienie bł. Salomei

14 . XI Ś. Jozafata Kuncewicza, biskupa męczennika

760 1019 admiin

Dziś -14.XI wspomnienie ś. Jozafata Kuncewicza, biskupa, męczennika

Męczeństwo Św. Jozafata Kuncewicza

Obraz Józefa Simmlera / z kościoła Narodzenia NMP w Białej Podlaskiej “Męczeństwo Św. Jozafata Kuncewicza”

13 XI – św. Stanisława Kostki

727 1024 admiin

Modlitwa do św. Stanisława Kostki

 

Aniele czystości, św. Stanisławie, błagam Cię po­kornie, racz mi wyjednać moc przeciw pokusom nie­czystości i natchnąć mię ciągłą czujnością w strzeżeniu niewinności duszy i ciała. Wyproś mi ogień miłości Bożej, iżby wypalił we mnie przy wiązanie ziemskie i zapalił mię niebieską miłością. Amen.

 

Niedziela XXII po Świątkach

490 237 admiin

X. PIOTR XIMENES

KRÓTKI WYKŁAD ŚWIĘTYCH EWANGELIJ NA NIEDZIELE I ŚWIĘTA CAŁEGO ROKU

Na Niedzielę XXII po Świątkach

Ewangelia u Mateusza św. w rozdz. 22

Krótki wykład świętej Ewangelii na Niedzielę XXII po Świątkach

Odszedłszy Faryzeuszowie, naradzali się jakoby Jezusa podchwycili w mowie. I posłali Mu uczniów swoich z Herodianami, mówiąc: Nauczycielu, wiemy iżeś prawdziwy i drogi Bożej w prawdzie nauczasz, a nie dbasz na nikogo, albowiem nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedzże nam tedy, co Ci się zda, godzili się czynsz dawać cesarzowi albo nie. Złośliwość Faryzeuszów, (którzy zamiast korzystać z nauk Jezusa Chrystusa, które prawie codziennie słyszeli, coraz większą nienawiścią ku Niemu się zapalali, i o niczym innym nie przemyśliwali, jak o sposobach podchwycenia Go) powinna się nam stać przestrogą, iż my, jeżeli chcemy korzystnie słuchać słowa Bożego, powinniśmy się starać przychodzić nań z sercem dobrze usposobionym, z prostą i szczerą intencją oświecenia się względem naszych obowiązków, powzięcia zbawiennych rad i nauk, zachęty służenia Bogu coraz wierniejszego. Bez tego usposobienia najpiękniejsze kazania, najzbawienniejsze rady i nauki, najczulsze słowa padłszy na zimne i złośliwe serce, żadnego wrażenia nań nie czynią i bezkorzystnymi się dlań stają. Trzeba mieć uszy do słuchania, mówi sam Pan Jezus, a co nam najskuteczniej uszy serca otwierać jest zdolne, jest to chęć prosta i szczera poznania woli Boskiej, i stosowania życia swego do rozkazów Jego.

Wzrastająca codziennie złość Faryzeuszów, (Faryzeuszów, którzy się już tyle razy o próżnym usiłowaniu podchwycenia Pana Jezusa przekonali, i swe zamachy na podejście Go na własny wstyd i hańbę obróconymi widzieli) podaje im dzisiaj nową myśl uczynienia Mu podstępniejszego niż kiedy zapytania, zapytania: czy godzi się czynsz płacić cesarzowi? Myślą sobie, iż jeżeli powie, że nie, nazwą Go niesprawiedliwym i buntownikiem ludu, jeżeli powie, że należy płacić, powiedzą, że nie jest prawdziwym Mesjaszem, gdyż Mesjasz miał przyjść według ich mniemania oswobodzić naród żydowski z pod poddaństwa obcych narodów. To zapytanie tak podstępne czyniąc, udają jeszcze, jakby ich najczystsza intencja, chęć oświecenia się względem ich obowiązków do Niego zbliżała, lecz Pan Jezus widząc jawnie złość ich serca, ledwo ich tylko słyszy przemawiających do siebie złą obłudną pokorą, aż zaraz odzywa się ku nim tymi słowy: Czemu mnie kusicie obłudnicy? A chcąc jednak im dowieść, jako Go ich zapytanie wcale nie zmieszało, i że w Jego pełnej mądrości odpowiedzi wielką naukę znaleźć będą mogli, każe im sobie podać pieniądz czynszowy, i mówi: Czyj jest ten obraz i napis? a oni Mu odpowiadają: cesarski. Tedy mówi Pan Jezus: Oddajcie więc co jest cesarskiego cesarzowi, a co jest Bożego Bogu, i w tych dwóch słowach, wszystkie nasze obowiązki względem Boga, i względem naszych bliźnich zawiera.

Oddajcie cesarzowi co jest cesarskiego. To jest jakoby mówił, w ogólnym rozumieniu te słowa biorąc, oddajcie każdemu, co się od was słusznie należy, bądźcie podlegli wszelkiej od Boga postanowionej nad wami zwierzchności, podlegli i posłuszni królom, panom i przełożonym waszym, posłuszni zwierzchności Kościoła Bożego, pasterzom, kapłanom, biskupom waszym, bo oni wszyscy od Boga sobie nad wami moc daną mają, i wy ich słuchając samego Boga słuchacie. Posłuszeństwo samo przez się używane, jako zmuszona podległość równemu nam człowiekowi przykrym, nieznośnym jest, i oburza pychę naszą, lecz skoro posłuszeństwo nasze ożywiać przychodzi myśl, iż ten człowiek upoważnionym jest od samego Boga do rozkazywania nam, i od Niego zwierzchnictwo nad nami odebrał, podległość nasza słodką nam się staje, i nie znajdujemy więcej przykrości w słuchaniu i wykonywaniu rozkazów, które już nie za same ludzkie, lecz oraz za Boskie uważamy.

A oddajcie Bogu, co jest Boskiego. W tych słowach zawarł znowu Pan Jezus wszystkie nasze obowiązki względem Boga, i sposób wypłacenia Mu się za Jego dobrodziejstwa. Oddajcie Bogu, co jest Boskiego. Cóż jest w nas, co by nie było Boskiego, kiedy wszystko co mamy, od Niego mamy, i darem szczodrobliwości Jego ku nam jest. Dusza, ciało, jestestwo, wszystko to Jego, gdyż to od Niego pochodzi, jakże Mu więc to co Jego, oddać mamy? Oto nie inaczej jak używając darów Jego ku przeznaczonemu im celowi, sił duszy i zmysłów ciała ku chwale Jego. Władzy kochania serca, ku zamiłowaniu Boga nad wszystko, nie czyniąc żadnego podziału ze stworzeniami, bo ten podział już był kradzieżą daru Bożego.

Rozumu, ku uczczeniu nim Boga, zażywając go ku chwale Boskiej świętymi rozmowy, dobrymi radami, usiłowaniem pozyskania serc wszystkich Jezusowi Chrystusowi, a nie używając go do wykrętów, wybiegów, przewrotów, obmów i innych zgorszeń, bo tym sposobem diabłu a nie Bogu byśmy go oddawali.

Pamięci, dla zatrudnienia myśli swojej dobrodziejstwami Boskimi, darami miłosierdzia Jego, świętymi prawdami Religii naszej, a nie zażywając jej ku zachowaniu dłużej w sercu uczuć zemsty, nienawiści, zawziętości, gniewu, bo tym sposobem my ją Bogu nie oddajemy, lecz i owszem jakby z rąk wydzieramy i daru Jego na obrazę Jego używamy.

Tenże sam obowiązek rozciąga się u nas i nad zmysłami ciała naszego. Mamy od Boga oczy, nie zażywajmyż ich jak tylko ku chwale Jego, strzegąc się pożądliwych, bezwstydnych, zazdrosnych spojrzeń, używajmy ich ku wychwalaniu Boga z widoku dzieł Jego, ku pracy uczciwej i pożytecznej, ku czytaniu zbawiennych i pobożnych książek, a tym sposobem Mu je oddamy.

Mamy od Boga uszy, nie zażywajmyż ich ku słuchaniu obmów, złych i gorszących rozmów, lecz raczej ku słuchaniu słowa Bożego, świętych rad, zbawiennych nauk, a tym sposobem Mu je oddamy.

 

Mamy od Boga język, nie używajmyż go ku szarpaniu sławy bliźniego, szkalowaniu niewinnych, do rzucania przekleństw, lecz raczej ku zbudowaniu bliźnich, ku oskarżaniu siebie samych z grzechów swoich, ku chwaleniu Boga modlitwą, ku nauczaniu nieumiejętnych, a tym sposobem Mu go oddamy. Jednym słowem oddajmy cesarzowi co jest cesarskiego, a Bogu co jest Boskiego, a wypełnimy wszystkie nasze obowiązki względem bliźnich, i względem Boga, i osiągniemy niechybnie nagrodę czekającą nas za naszą wierność ku Bogu.

Modlitwa za dusze – Oktawa Wszystkich Świętych

150 150 admiin

Modlitwa za dusze czyśćcowe – Oktawa Wszystkich Świętych

Do soboty możemy uzyskać odpust zupełny za każdym razem kiedy nawiedzimy cmentarz katolicki.

Warunki: być w łasce Uświęcającej, pomodlic się w intencjach papieskich: za utrzymanie Wiary w kościele, wykorzenienie herezji, zgodę państw chrześcijańskich.

 

Nowy zbiór odpustów KS. PAWEŁ KUBICKI

 

2 Listopada. Dzień Zaduszny

540 720 admiin

2 Listopada. Dzień Zaduszny

1. XI.- Wszystkich Świętych

914 477 admiin

KS. PIOTR XIMENES
Na dzień Wszystkich Świętych

Ewangelia u Mateusza św. w rozdz. 5

Widząc Jezus rzesze, wstąpił na górę, a gdy usiadł, przystąpili ku Niemu uczniowie Jego, a otworzywszy usta swe, nauczał ich, mówiąc: Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest królestwo niebieskie. Pan Jezus w tych ośmiu błogosławieństwach zawarł treść całego prawa, i zostawił nam w krótkości obraz wszystkich cnót, o które się starać powinniśmy dla osiągnienia żywota wiecznego. Wykonanie tych cnót, uczyniło świętymi tych wszystkich ludzi, których dzisiaj uroczystość obchodzimy. Wejdźmyż więc w ich rozbiór dla zrozumienia ich dokładnego, i przystosowania ich do życia naszego.

Błogosławieni ubodzy duchem. Ubogim w duchu jest ten, kto gotów utracić raczej wszystko aniżeli Boga i łaskę Jego. Kto powolny głosowi Boskiemu, opuszcza wszystko dla udania się za Chrystusem Panem wołającym go do siebie. Kto nie jest nadętym pychą, nie chce zgłębiać rzeczy rozumowi jego niedostępnych, kto nie jest zarozumiałym o sobie i o swojej umiejętności, kto pogardza pochwałami, wyniesieniem i zaszczytami świata, a zaszczyt podobania się Bogu nad nie wyżej ceni i przenosi. Kto nie tylko się wyzuwa z rzeczy zewnętrznych, ale niejako i z wewnętrznych sił duchownych, z własnego rozumu i rozsądku, z własnej woli, poddając się bez uporu mądrzejszym zdaniom innych od siebie, i będąc gotowym, ustępować i ulegać drugim z łatwością. Kto czuje i wyznaje szczerze, iż wszystko co ma tak co do darów przyrodzonych natury, jak co do darów nadprzyrodzonych łaski, wszystko to od Boga ma i Jemu przypisuje, a sobie właściwym nicość i grzech być wyznaje. Ubogim na koniec w Duchu jest ten, kto nie mając wiele majątku ani bogactw, dóbr świata wcale nie pragnie, tym małym co mu Pan Bóg udzielił się kontentuje, i nad wszelkie bogactwa i dostatki ziemskie, łaskę i miłość Boską osiągnąć pragnie, żąda i usiłuje, któren z Psalmistą Pańskim słusznie powiedzieć może: Czegoż ja w Niebie i na ziemi chcieć i pragnąć mogę, jeżeli nie Ciebie Boga i Pana mojego.

Błogosławieni ubodzy duchem, albowiem ich jest królestwo niebieskie. Pan Jezus jest tak hojnym w wynagrodzeniu dlań uczynionych ofiar, iż swym ubogim, tym, którzy dobrami ziemi wzgardzili dla zamiłowania jedynego i najwyższego dobra Boga samego, siebie i królestwo swoje obiecuje. Albowiem ich jest królestwo niebieskie. A co większa, prawdziwi ubodzy w Duchu zaczynają kosztować słodyczy królestwa niebieskiego w tym życiu jeszcze, gdyż to królestwo będąc według słów św. Pawła Apostoła, sprawiedliwość, pokój i wesele w Duchu Świętym, szczęście, które doń przywiązane, bywa im jeszcze udzielone w ciągu wędrówki życia ich doczesnego.

Błogosławieni cisi, albowiem oni posiędą ziemię. Cichym jest ten, kto się nigdy gniewem nie unosi, zawziętości nie zna, zemsty ni uczynkiem ni słowy nie wywiera, złości nikomu nie wyrządza, złorzeczącym sobie błogosławi, za złe dobrym odpłaca. Takiemu obiecuje Pan Jezus ziemię, to jest pozyskanie sobie jeszcze tu na ziemi serc ludzkich, gdyż nic nam ich lepiej nie jedna, jak dobroć i łagodność, a co większa ziemię żyjących to jest posiadłość dóbr wiecznych, którymi Pan Bóg nie omieszka obdarzyć tych, których by złość innych ludzi, z majątku, ze sławy, jednym słowem i z innych dóbr doczesnych, wyzuć zdołała.

Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni. Ten błogosławiony płacz ma kilka rodzajów. Płacz czyli smutek, któren sprawia skrucha, żal za popełnione grzechy i zastanowienie się nad tą nieszczęśliwą skłonnością naszą do złego, która nas prawie niekiedy mimowolnie do wpadania w grzechy pociąga, a która Pawła świętego aż do wołania: O ja nieszczęśliwy, któż mnie oswobodzi z tego ciała grzechowego? przywiodła. Płacz litości, któren nas czyni czułymi i tkliwymi, na zgubę wieczną dusz braci naszych. Płacz miłości, któren nam z oczu wyciska tęsknota za oddaleniem Boga naszego, i pragnienie złączenia się z Nim ściśle jak najprędszego. Płacz na koniec czyli smutek zbawienny, którego natura doznaje czyniąc sobie gwałt, nie dogadzając swym namiętnościom, wiodąc życie umartwione, wstrzemięźliwe, prawdziwie chrześcijańskie. Takim to płaczącym obiecuje Chrystus Pan pocieszenie. Pocieszenie, gdyż przyjdzie czas, w którym łzy ich zupełnie otarte zostaną, wszelkie niebezpieczeństwo i sposobność do grzechu odjęta, w którym osiągną i posiadać na wieki będą to upragnione i najwyższe dobro Boga samego bez bojaźni utraty Go kiedykolwiek, w którym królestwo grzechu zniszczone, i obrażony Majestat Boski sprawiedliwą karą wiecznym potępieniem złośliwych, zemszczony, nie da im już powodu do płaczu, czas, w którym cnota kosztować nie będzie, a miłość Boska wszelkie by i największe ofiary sowicie wynagrodzi.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Pragnąć i łaknąć sprawiedliwości, jest to chcieć i pragnąć szczerze i mocno, nabyć wszelkich cnót nam od Chrystusa Pana zaleconych, czuć się pociągnionym do wykonania wszystkiego co jest najtrudniejszym i najdoskonalszym w prawie Boskim. Być niejako spragnionym i łaknąć za samym Chrystusem Panem, któren jest naszą sprawiedliwością, pragnąć łączyć się z Nim istotnie w Najświętszym Sakramencie, a duchownie przez wiarę i zakosztowaniem wewnętrznym rozkoszy i pociech niebieskich wzdychać za doskonałą sprawiedliwością niebieskiej naszej ojczyzny, w której dusza używając widoku samego Boga niejako w obraz Jego przeistoczoną zostanie.

Albowiem będą nasyceni. Będą nasyceni w tym życiu jeszcze wzrastając codziennie łaską Boską, w zasługach, w sprawiedliwości, w świątobliwości, ciągle nawiedzeni wewnętrznie pociechy niebieskimi, a w przyszłym nasyceni zupełnie chwałą i miłością Boga i Pana Zastępów.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Miłosiernym w istotnym rozumieniu jest ten, który dla miłości Boga, bliźniego jakimkolwiek sposobem może wspomaga i ratuje, smutnego cieszy, chorego nawiedza, nagiego przyodziewa, łaknącego karmi, nieumiejętnego naucza, na koniec w niedostatku pomocy pieniężnych choć modlitwą na ratunek potrzebnemu przybywać spieszy, a wszystkie te swoje miłosierne uczynki wewnętrznym uczuciem litości i miłości Boskiej ożywiać stara się.

Albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Dostąpi taki miłosierdzia od Boga, gdyż Pan Bóg szklanki wody danej ubogiemu w imię Jego bez nagrody nie puści, dozna łaski Boskiej może w tym życiu jeszcze, błogosławieństwem wylanym na swój dom i swój majątek, lecz co większa dostąpi miłosierdzia Boskiego w Niebie, gdyż Pan Jezus mówi wyraźnie: Jaką miarą mierzyliście innym, będzie mierzono i wam.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądają. Czystego serca jest ten, który Boga żywo miłuje, który się nie czuje być winnym żadnego grzechu śmiertelnego a nawet i powszedniego, przynajmniej co do przywiązania i nałogu, którego sumienie dobre pełne świętych myśli i świętych uczuć, którego wiara szczera i prosta bez fałszu i udania.

Albowiem oni Boga oglądają. Ta nagroda jest jedna z największych oglądać Boga w istocie twarz w twarz się nań wpatrując, czeka ona w Niebie wszystkich tych, którzy są czystego serca, lecz co większa zaczynają oni kosztować tego szczęścia w tym życiu jeszcze, gdyż wiara, miłość i czystość serca zajętego jedynie swym Bogiem przypuszczają człowieka do tak bliskiej znajomości Boga, iż Go powiedzieć można w tym stanie śmiertelnym jeszcze, oczami duszy widzi, i rozkoszy wewnętrznej, który mu ten widok oglądania Boga choć pod zasłoną sprawia, używać zaczyna.

Błogosławieni pokój czyniący, albowiem nazwani będą synami Bożymi. Pokój czyniący jest ten, kto się stara o nabycie pokoju z samym sobą, z drugimi i z Bogiem. Z samym sobą przez podbicie ciała pod moc duszy, poddanie namiętności pod moc rozumu, a rozumu pod podległość Boga. Z drugimi, żyjąc ile możności w zgodzie ze wszystkimi, i godząc kłótliwych dla zachowania pokoju i jedności. Z Bogiem, jednając się z Nim przez dobre uczynki, i zasługując na nabycie od Niego w nagrodę niebieskiego, trwałego, i wszelkie uczucia przewyższającego pokoju.

Albowiem nazwani będą synami Bożymi. Takowi to ludzie będą uważani szczególniej za synów Boskich, Pan Bóg będzie się z nimi obchodził jak z dziećmi swoimi, a na koniec odziedziczą bogate dziedzictwo, dziedzictwo szczęścia i chwały wiecznej, jako najczulej ukochane syny Boskie.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem ich jest królestwo niebieskie. To prześladowanie jest trojakiego rodzaju. Prześladowanie ze strony czartów, którzy przez wrodzony sobie wstręt do cnoty, sprawiedliwych odwieść od niej usiłują, i różnymi przykrymi pokusami, smutku, niepokoju, nieufności, bojaźni, niesmaku do ćwiczeń pobożności i innych dręczyć ich nie przestają. Ze strony ludzi, nie tylko obcych lecz często nawet najbliższych najukochańszych nam osób, służących jakby niejako za narzędzia diabelskie, szukających nas odciągnąć od Boga, i zwrócić z ciasnej drogi żywota na szeroką drogę wiecznej zguby. Prześladowanie wewnętrzne, własnych złych skłonności i namiętności naszych, oburzających się przeciwko przepisom prawa Boskiego, wzniecających w sercach naszych pokusy i opór ku wykonaniu cnót i wiedzenia życia świątobliwego. Prześladowania te, niesprawiedliwe nie z przyczyny grzechów i złości naszych, lecz z przyczyny cnót i pobożności naszej doświadczane, powinny być zniesione z cierpliwością, i z niejaką radością i pociechą widzenia się być godnymi, cierpieć pohańbienia dla imienia Pańskiego. Gdyż cóż mówi dalej Chrystus Pan?

Błogosławieni jesteście, gdy wam złorzeczyć będą, i prześladować was, i mówić wszystko złe przeciwko wam kłamiąc dla mnie. Radujcie się i weselcie się, albowiem zapłata wasza obfita jest w Niebie. Tymi to słowy wyraża Pan Jezus, iż ci wszyscy te prześladowania cierpiący więcej niż inni wynagrodzeni zostaną, a nadzieja tych szczególniejszych względów i łask Boskich, powinna nam drogimi, szacownymi i upragnienia godnymi uczynić te cierpienia, które nam je wysłużyć mają. Na tym błogosławieństwie kończy się kazanie Chrystusa Pana, korzystajmy z tych zbawiennych nauk, które dla nas zawiera, postępujmy tą prosto do Nieba wskazaną nam drogą, a imiona nasze zostaną umieszczone w liczbie tych wszystkich świętych Pańskich, którzy przy wykonaniu tychże cnót, na błogosławieństwo Chrystusa Pana zasłużyli, i nagrody doń przywiązane osiągnęli.

Krótki wykład świętych Ewangelij na Niedziele i Święta całego roku. Z włoskiego X. Piotra Ximenes na polskie przełożony. Tom II. Stanisławów 1848, ss. 101-106.

Facebook