Poniedziałek Świąteczny

  • 24 maja 2021
800 450 Kościół Św. Anny w Białej Podlaskiej

Poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego

Ewangelia u Jana św. w rozdz. 3

Onego czasu rzekł Jezus Nikodemowi: Tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby wszelki kto wierzy weń, nie zginął, ale miał żywot wieczny. Bo nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat, ale iżby świat był zbawiony przezeń. Nie wymówił tych słów Pan Jezus dla nauki samegoż Nikodema, lecz chciał, abyśmy i my wszyscy, je na rozwagę biorąc, z nich korzystać mogli. Przywodzi nam Pan Jezus na pamięć dobroć niepojętą Boga, Ojca swojego, która Go skłoniła do wydania własnego Syna swojego, dla zbawienia narodu ludzkiego, przywodzi nam na pamięć sposoby i środki, jakie nam, do osiągnięcia żywota wiecznego podał, aby wszelki, który wierzy weń nie zginął, ale miał żywot wieczny, naucza nas, jako celem poselstwa Jego nie było potępienie świata, lecz i owszem zbawienie jego, bo nie posłał Bóg Syna swego na świat, aby sądził świat, ale iżby świat był zbawiony przezeń. A to wszystko czyni, dla okazania nam chęci i pragnienia, jakie ma Bóg: uczynienia nas wiecznie szczęśliwymi, i doprowadzenia nas do Nieba, do którego od przyjścia naszego na tę ziemię przeznaczonymi zostaliśmy, i jako mając do niego zupełnie przez Zbawiciela Jezusa Chrystusa ułatwioną drogę, z własnej woli chyba na potępienie nasze zasłużyć możemy.

Bóg lubo jest Bogiem, wszechmocnym, wielkim, nieograniczonym, tyle jednak dla człowieka uczynił, tylu dobrodziejstwy go obsypał, iż słusznie powiedzieć można, że dla nas skarby miłosierdzia i wszechmocności swojej wyczerpał, i już nic więcej nad to co uczynił, dla człowieka uczynić nie może. Dając nam Syna swojego jednorodzonego, dał nam w Nim wszystko, wszystko co do zbawienia, do szczęścia, do uświątobliwienia naszego potrzebnym być może. W Jezusie Chrystusie dał nam pojednanie z sobą, gdyż przez Jezusa Chrystusa obmyci krwią Jego z grzechu pierworodnego zostaliśmy; z grzechu, przez któren wieczny rozdział między Bogiem a człowiekiem nastąpił, i brama Nieba na zawsze zamkniętą przed nim została. W Jezusie Chrystusie dał nam znajomość Bóstwa swojego, gdyż Pan Jezus będąc na świecie, nauczył nas pierwszy znać własności i doskonałości Boga, i sposoby podobania się Jemu wskazał. W Jezusie Chrystusie dał nam światło i naukę, gdyż Pan Jezus nauczył nas, co mamy czynić dla zasłużenia na Niebo, a czego się strzec dla uniknięcia piekła. W Jezusie Chrystusie dał nam świętość i zbiór wszystkich łask i darów swoich, gdyż Pan Jezus nie tylko nam wskazał mową swoją drogę, do najwyższej świątobliwości, do jakiej się tylko człowiek wznieść może, ale co większa, wstępując sam w Najświętszym Sakramencie do serc naszych, oczyszcza, udoskonala, uświęca niepojętym sposobem, i udziela wszelkich łask i darów swoich z skarbnicy Bóstwa swojego. Jednym słowem w Jezusie Chrystusie mamy wszystko, i On nam jest wszystkim. Bogiem, Panem, Nauczycielem, Prawodawcą, Pośrednikiem między Bogiem a ludźmi, Przewodnikiem na drodze zbawienia, uświętobliwieniem dusz naszych, przyobiecaną nagrodą naszą w Niebie, słowem wszystkim i Bóg dając nam Go, dał nam skarb, którego świat cały ani ocenić, ani zań godnie podziękować nie jest w stanie. O jakżeśmy usiłować powinni, odpłacać gorącą miłością serc naszych, za tę niepojętą miłość Boską, której żaden język wyrazić nie jest zdolny.

Kto wierzy weń, nie bywa sądzony. A kto nie wierzy, już osądzony jest, iż nie wierzy w Imię jednorodzonego Syna Bożego. Wiara żywa i mocna, której towarzyszą dobre uczynki, czyni nas przyjemnymi w oczach Boga i zasługuje nam na ułaskawienie sądu i wyroków sprawiedliwości Boskiej, za uchybienia, których się z ułomności i z wrodzonej nam krewkości dopuścić możemy, niedowiarstwo czyni nas obrzydłymi w oczach Boga, i na potępienie nas wskazuje według tych słów Jezusa Chrystusa: kto nie wierzy, już osądzony jest.

A ten jest sąd, że światłość przyszła na świat; a ludzie raczej umiłowali ciemności, niż światłość, były bowiem złe ich uczynki. Pan Jezus tymi słowy naucza nas przyczyny, które gniew Jego szczególniej na nas ściągną. Gdyby nam Pan Bóg nie dał był poznać woli swojej, nie był przypuścił do bliskiej znajomości siebie, zsyłając nam Syna swojego, któren nam wszystko objawił, wszystkiego nauczył, Boga i siebie poznać dał, wtedy byśmy się mogli byli przed Bogiem tłumaczyć, niewiadomością z popełnionych przeciwko prawu, występków, lecz teraz, kiedy światłość przyszła na świat, kiedy znajomość Religii Jezusa Chrystusa, pochodnia wiary, całemu światu przyświeca, każdy, tak prosty chłop, jak największy król, w nauce Chrystusa Pana swych obowiązków nauczyć się może. Dlatego, który mówi, że nie wie, co dla Boga czynić trzeba, jak na Niebo zarabiać, jak sobie Boga wystawiać, co o swej duszy, o wieczności myśleć, dla takiego wymówki nie ma, i Pan Jezus tłumaczy jego niedowiarstwo tymi słowy: ludzie raczej umiłowali ciemności, niż światłość, były bowiem złe ich uczynki. Kto źle żyje chce i nie wierzyć, gdyż wiara jego uczynki potępia, jego sumienie niepokoi, a zatem chcąc zrzucić z siebie wszelkie jarzmo, nie doświadczać ani bojaźni ani niepokoju, woli sobie w niedowiarstwie fałszywego pokoju szukać i mówić: ja temu nie wierzę, i to nie tak być musi. Każdy bowiem, który źle czyni, nienawidzi światłości, ani idzie na światłość, żeby nie były zganione uczynki jego.

Ktokolwiek jest złym w sercu, pragnie żyć dla świata, i według ciała, wygodnie dogadzając sobie we wszystkim i nie czyniąc sobie gwałtu w niczym, taki nienawidzi prawdy, nienawidzi nauki Jezusa Chrystusa, nie lubi słuchać ani kazań, ani napomnień duchownych, ani wszelkiej rozmowy, Boga za cel mającej, wszystko to co mu obowiązki jego przypomina, w niesmak mu idzie, nudnym i nieznośnym się mu staje, a to jak mówi Pan Jezus dlatego, żeby nie były zganione uczynki jego.

Kto zaś przeciwnie według prawa Boskiego żyje, Boga kocha, Bogu się podobać stara, ciało pod moc duszy podbijać usiłuje i jak Pan Jezus mówi prawdę czyni, taki znajduje największą rozkosz w zgłębianiu i poznawaniu coraz lepiej Boga i woli Jego, gdyż widząc, iż się uczynki i sprawy jego do prawa Boskiego stosują, spodziewa się, iż się Panu podobają, i tajemną za nie pochwałę od Boga w swym sercu odbierać się zdaje. Przychodzi do światłości, aby się okazały sprawy jego, iż w Bogu są czynione.

Ach! korzystajmy z tych zbawiennych przestróg Jezusa Chrystusa w tej świętej Ewangelii zawartych, korzystajmy z niepojętego dobrodziejstwa zejścia Jezusa Chrystusa na świat, wiedząc, iż cel poselstwa Jego jest, aby wszelki, kto wierzy weń nie zginął, ale miał żywot wieczny, oddając Mu serca nasze w zawdzięczenie się za dar, który nam uczynił z samego siebie, korzystajmy z światłości, którą nam Pan Jezus z Nieba zniósł, żyjąc według prawideł wiary świętej, a strzeżmy się wpaść w ciemności niedowiarstwa i błędu, przez bojaźń tego strasznego wyroku Jezusa Chrystusa, kto nie wierzy, już osądzony jest.

Niechaj te słowa, Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby wszelki, kto wierzy weń nie zginął, ale miał żywot wieczny, zagrzewają serca nasze do miłości ku Bogu, i budzą nas z naszej oziębłości i obojętności ku Niemu. Bóg nam dał Syna swojego z wielkiej miłości swojej ku nam, a my Mu przynajmniej siebie samych oddajmy, odpłacając dług wdzięczności, który Mu winni jesteśmy. Jezus Chrystus umarł za nas, a my przynajmniej żyjmy dla Niego, żyjmy dla Niego poświęcając wszystkie chwile życia naszego na chwałę Jego, siląc się wszelkimi sposoby na podobanie Mu się, czyniąc wszystko, co tylko wiemy że może nas przyjemnymi w oczach Jego uczynić. Nigdy my dosyć dla tego Pana uczynić nie zdołamy, lecz On, który na serca patrzy, przyjmie chęci za uczynki, i pragnienie stanie przed Nim za ofiarę.

Krótki wykład świętych Ewangelij na Niedziele i Święta całego roku. Z włoskiego X. Piotra Ximenes na polskie przełożony. Tom I. Stanisławów 1848, ss. 156-160.

ajax-loader

Facebook